Bu Mesele, Çabasız Teğet Geçilir

Evlilik, muhtemelen en çok bekarların konuştuğu bir konu. Elimde bir istatistik raporu yok ama evlendikten sonra muhabbetlerin daha çok; çoluk çocuk, çocuğun okulu, geçim derdi, ev, araba, kira, gelecek üzerine vs. bina edildiğini düşünüyorum. Evliler, bir süreden sonra evli olduklarını bile unutup başka bir evreye geçiyorlar zira. Bekarsan, yazacaksın diye düşündüm ve ben de karaladım bir şeyler.

Not: Tırnak içindekiler, o anki iç sesimdir, sesli söyleyip bir aile faciasına yol açmadım doğal olarak.

Geçen annemin eski komşusu aradı. Telefonu duymadı, götürdüm eline verdim yorumsuz. Yakında bir yerde iş yapmaya başladım ki, bir yandan da teyzeye fırsat bulunca selam söyleyeyim, ne zamandır görmemiştim kendisini. Küçükken cümbür cemaat, sık sık ‘günlerde’ buluştuğumuzu, oğullarıyla oynamak zorunda kaldığımı düşününce ‘baya’ uzun süredir haber almıyormuşum komşudan.

Kadın annemin ne zaman geldiğini sordu, baş sağlığı diledi, iş güç birkaç şey gevelediler sonra annem sordu:

-Senin gelinde var mı bir şeyler?

“Ne kadar saçma bir soru anne o ya? Neden baskılıyorsunuz insanı?”

-Aaa, haydi hayırlısı olsun. Babaanne de olacaksın yani?

“Öh, gerçekten mi hamile? Evleneli kaç ay oldu ki? Valla bilmiyorum, az oldu ama. Bu ne acele, vay, Türk insanı çalışıyor.”

Çocukluk arkadaşımın düğününe gitmemiştim tabii ki de. O çocukları hiç sevmezdim. Kafamda hesap yapıyorum,

“Büyük zaten evlendi, ee küçük de benden baya küçük olduğuna göre tehlike geçti.”

-İşte bizde de durumlar aynı Remziye.

“Bu konuşmanın buraya geleceğini biliyordum.”

-Oğlan mı, işte o da çalışıyor yurt dışında, alışmış biraz.

“Teşekkür ederim abicim, ilk olup beni kurtardığın için, tabii O var önce, ben nasıl girişeyim mevzuya? Sıra denen bir şey var.”

-Evet, evet istemeyince zorlayamıyorsun.

“Annecim, tam olarak istemiyorlar demesek. Adımız çıkacak sonra beğenmiyora, belki de çıktı, haberim yok. Sanki yağmur gibi yağıyor da ben şemsiye açıyorum.”

-Geri kalan herkes iyi Remziye.

“Konuşma resmen beni teğet geçti. Oleyy! Rabbim sen nelere kadirsin. Hmm, demek insanlar bu yüzden çevresinin yaptığını yapıyor. Gizli mahalle baskısı bu, yok yok toplum baskısı daha doğru.”

Daha mutlu olamazdım herhalde. Selam verecektim ama şimdi varlığımı hatırlatmaya ne gerek var. Dur kızım durduğun yerde, dedim kendime. Telefonu kapatıp yanıma geldi annem. Fark ettim üzülmüş. Mevzuyu devam ettirirse sevinmiştir bebeğe ama değiştirirse üzülmüştür bilirim, zira eski komşu annemden yaşça küçük, içerlemiş olabilir.

Söylemesi ayıp, mutfakta nar ayıklıyorum. Annem elime bakıp,

-Bir de iki soğan doğrayıverseydin yavrum, deyip oturma odasındaki işine devam etti.

Tamam annecim, diye cevap verdim, soğanları çıkarırken mühim bir meseleyi ucuz atlattığıma seviniyordum. O kadar sevindim ki, bunu hemen yazmak istedim.

Ben daha çook yazarım bu konu üzerine..