Denizler ve Sanrılar

Kendimi görünce başka acılarda gittim geldim geçmişime. Yüzleşemedim, yüzeye çıkmaya çabalayamadım. Derin sular benim de çığlıklarımı ve hıçkırıklarımı sustursun istedim. Sonra korktum. Kararımda duramadım. Yüzeye çıkmak istedim. Çırpındıkça daha derinlere gömüldüm.

Dalgalar sarmaladı beni ama ben hiç sevemedim kendimi. Dalgalardan başka seven de oldu mu hiç bilemedim. Hiç duydular mı bilemedim. Hiç ağlarken gözyaşlarıma bakıp acıdılar mı… Bilemedim. Öyle çok kırıldım ki diplere gömülmekten başka çare göremedim. Kendimi bırakıp gömüldükçe daha çok arzuladım yüzeye çıkmayı. Sanki ben istememişim gibi bunu.

Aslında hiç bilemedim neyi istediğimi. Söyletmediler, konuşturmadılar. Her araladığımda dudaklarımı, acımasız bakışlarla kapattırdılar.

Kendi ruhumda bulamadım sandım huzuru, en çok ondan kaçmak için uğraştım. Hep başka yerlerde aradım. Dönüp kendime bakmak gelmedi hiç aklıma. En çok kendimden kaçtım.

En çok kendimi yaraladım başkaları için.

Yüzleri gülsün diye feda ettim kendimi. O yaralar iyileşti sanıldı, geçmiş geçti sanıldı da görülmedi ama hep derinlerde kaldı. Ve geçmiş hiçbir zaman geçmedi aslında.

Ben kırıldım, çok kırıldım da onları kırarım diye sustum. Dudaklarımın arasına ne sözler hapsettim bilemediler de daha çok parçalandım.