🇹🇷 Part 23 — Efes’e Giden Yol

📍 Kurgu Roman — Bir Çocuğun Kalbinden Dünyaya Açılan Yol

🌹💚🌹

Yine bir gündü. Güneş, Agora harabelerinin taşlarında yükselirken Mehmet’in gözleri sokakta yeni bir yüz arıyordu.

Her günkü gibi heyecanla birilerini görmek için dolandı. Ve gördü. Bu sefer farklı bir çiftti.

Sarışın, gülümseyen, sırt çantalarıyla yürüyen bir adam ve kadın. Gözlerinde sıcaklık, üzerlerinde Avustralya’dan gelmiş olmanın özgürlüğü vardı.

Mehmet onlara yaklaştı, her zamanki karışık diliyle selam verdi: “Hello! Bonjour! Need help?”

Kısa sürede aralarında basit bir bağ oluştu. Onları birkaç yer gezdirdi, Agora’yı anlattı — elinden geldiğince.

Bir ara kadın eğilip Mehmet’e sordu: “Efes’e gittin mi hiç?”

Mehmet başını iki yana salladı.

Adam gülümseyerek sordu: “Orayı tanıyor musun? Tarihini anlatabilir misin bize?”

Mehmet tereddütsüz cevapladı: “Yes! Of course! I will show you!”

Hayır demek aklının ucundan bile geçmedi. O anda hissettiği tek şey, onlarla birlikte yola çıkmanın mutluluğuydu. Efes onun için sadece bir antik kent değil, dünyaya açılan bir kapıydı.

—

Ve sabah… Daha güneş doğmadan kalktı. Kimseye haber vermeden evden çıktı. Terminalde buluştu çiftle. Otobüse bindiler.

Mehmet’in içi kıpır kıpır, kalbi gökyüzü kadar genişti.

İlk defa evinden bu kadar uzaklaşmıştı. İlk defa çocukluğunu geride bırakmış gibiydi. İlk defa ‘dünya vatandaşı’ hissediyordu kendini.

Efes’e vardılar. Çift Mehmet’e döndü:

“Haydi bakalım, şimdi anlat burayı bize!”

Mehmet gözlerini devirdi, kollarını açtı, espirili bir edayla konuşmaya başladı: “This is very very old… like 2000 year… maybe more!”

Hepsi güldü. Çift zaten biliyordu Mehmet’in burayı ilk kez gördüğünü. Ama onun içtenliğini, yardımseverliğini, “birlikte olalım” diyen gözlerini gördüler. Bu çocuk farklıydı.

Ve o günü birlikte geçirip döndüler.

—

Günler geçti. Haftalar geçti.

Ve bir sabah evin zili çaldı.

Postacı, Mehmet’in adını söyledi: “Size gelen bir zarf var, devlet mührü taşıyor.”

Annesiyle birlikte şaşkınlıkla açtılar. İçinden çıkan şey, Mehmet’in anlayamayacağı kadar resmî, ama annesinin gözlerini dolduracak kadar kıymetliydi:

Tarihî bir teşekkür belgesi. Üzerinde Kenan Evren’in imzası.

Altında yazan satırlar: “Yabancı bir çifte örnek bir yardımda bulunduğunuz için ülkemiz adına teşekkür ederiz.”

Mehmet anlamadı belki o gün her şeyin ne demek olduğunu. Ama bir şey çok netti:

İyilik bir çocuğun kalbinden çıktığında, dünyanın bir ucuna kadar ulaşabiliyordu.

Yıllar geçti, o belge kayboldu. Ama o gün Mehmet’in kalbine kazındı.

O gün, Mehmet’in pasaportsuz dünyaya açıldığı gündü.

👉 Click here to read this chapter in English.

https://medium.com/@mabidinbasak/part-23-the-road-to-ephesus-fictional-memoir-a-childs-heart-a-world-without-borders-0d2f1f3a46de