Uzak

Bir anahtar ile kapıyı açmaya çalışıyorum. Kim olsa yapardı dediğimiz usulle bir kendime çekiyorum bir ileri itekliyorum. Hemen diğer anahtarları da deniyorum; o kapıyı açmadıklarını bildiğim yine de en az iki kez denediğim anahtarlar. Kolumu kapıya yaslayıp, başımı üzerine kapıyorum. Aklıma yedek anahtar verdiğim insanlar geliyor, hemen bir sıralama yapıyorum ve onları aramaya başlıyorum. Önem sırası değil, yakınlık sırasına göre gidiyor liste.

İkisi farklı yaşanır.

Birinci, ikinci, üçüncü derken kimseye ulaşamıyorum. Bekliyorum tabii, en azından bir sabırsızın sabrı kadar diyebilirim. Hiç yoktan biraz var. Sonra uzaklaşıyorum kapının önünden, kaç adım atsam da bakıyorum arkama. Önce yakındım şimdi uzak. Uzaktaki umudu bir başka insanın; anahtarlar ters döner diye bekliyorsun.