Pisarstwo w Diunie

Hejka!

Ciężko mówić o Diunie bez zrozumienia stylu w jakim autor pisał. Według niektórych genialny pisarz ze świetnym warsztatem pisarskim, a według innych osób autor, którego warsztat pisarski pozostawił wiele do życzenia i książkę czyta się, lekko mówiąc opornie.

Pewnie ciężko w to uwierzyć, ale wbrew pozorom należę do osób, którym ciężko przyszło przebrnąć przez około 700 stron, które składają się na pierwszy tom trylogii o Paul Atreides. Pisarstwo autora nieraz sprawiało, że 700 stron czytało się jakby książka była lekturą szkolną i to w dodatku kroniką historyczną.

Jednak mimo toporności dzieła, w pisarstwie Franka Herberta znalazłam wiele przyjemności i uroku — gdy już przywykłam do dziwnie zmieniającego się stylu.

Momentami książka była pisana prawie samym monologiem wewnętrznym bohatera (dla mojego kochającego psychologię i aktorstwo serduszka to była uczta). Autor stosuje również wiele barwnych, metaforycznych, plastycznych i poetyckich opisów — głównie do opisywania wizji i odczuć bohatera.

Nie będę jednak w stanie skoncentrować się na wszystkich aspektach pisarstwa w jednym poście, dlatego zacznę od początku.

Co wyróżnia pisarstwo Franka Herberta na tle innych autorów?

Frank Herbert opisuje sceny w książce w sposób, który przy pierwszym czytaniu wywołał skojarzenie z oglądaniem sceny filmowej, lub spektaklu w teatrze.

W trakcie czytania w większości przypadków Herbert umożliwia nam dogłębne poznanie ,,scen” w książce, poprzez zmianę perspektyw w trakcie rozdziału.

A tutaj dla dowodu poniższa scena — z moimi dodanymi informacjami — która znajduje się na samym początku Diuny.

Rozumiem dlaczego ten rodzaj pisania może być ciężki dla wielu osób, ale dla mnie okazał się strzałem w 10! Pisarstwo Herberta zmotywowało mnie również do analizowania pisarstwa jako sztuki, nie tylko psychologicznych aspektów i samych historii zawartych w książkach, za co zawsze będę wdzięczna Herbertowi.

PS. Dla osób, które martwią się, że będę na kanale tylko wychwalać pisarstwo Herberta, nie martwcie się, będę również analizować bohaterów powieści i motywy, które przeplatają się w Diunie.

Long live the fighters!