Doktor olmak başarı mı yük mü?

Çocukluğumdan beri hayalini kurduğum, elde etmek için onlarca emek harcadığım mesleğim, doktorluk…

Babamı çok küçükken kaybetmenin yaşattığı acıyı, başkalarının babalarını kurtararak tedavi edebilirim sanıyordum. Öyle istiyordum. Başka insanlara yardım edeyim, hayat kurtarayım, ailede sevilen biri olayım vs. Öyle olmadı ama.

Meslek seçimini hayatın çok erken yaşlarında, hayatı bilmezken, insanları kendimizi tanımazken yapıyor oluşumuz bana doğru gelmiyor. Doğrusunun ne olduğu üzerine çokça düşünmüş olsam da bulamadım. Meslekleri deneyimlemeden seçim yapmak büyük bir kumar. Birkaç yıl deneyimledikten sonra vazgeçme seçeneğimiz olsa da o zaman hangi mesleğe yöneleceğiz? Nereye sıfırdan başlayacağız? Sevmediğimiz mesleklerde nasıl mutlu bir şekilde çalışacağız? Hayat bu kadar uzun mu? Kazandığımız para edindiğimiz statü buna değer mi?

Ben en çok sevilmek için saygı görmek için istemişim bu mesleği. Ailemde görmediğim hissetmediğim saygı ve sevgiyi mesleğimle elde ederim sanmışım. Elde ettim de. Saygın bir mesleğim var, günümüz şartlarında saygı eskiye nispeten etkisini yitirse de hala yaptığım işin gerçek değerini bilenler var. Ameliyat ederek hayatını kurtardığım, yaşam kalitesini artırdığım insanların gözlerindeki sözlerindeki minnet duygusu beni mutlu ediyor aslında. Ama gerçekten mutlu muyum?

Verdiğim onca emek, kitaplara gömülerek geçirdiğim onca yıl, hayatı öğrenemeden kendimi tanıyamadan aldığım yaşlar, üzerime yüklenen sorumluluklar, stres, zamansızlık, yalnızlık…

Geçenlerde bir hastayı ameliyat ettim. Birçok ek hastalığı olan ama acil ameliyata almam gereken bir hastaydı. Ameliyat sorunsuz geçti. Fakat takibinde kalp ritmi bozuldu, 1 ay önce yeni tanı almış bir atriyal fibrilasyon. Tedavisini düzenledim kardiyolojiye danıştım hasta düzeldi, fakat hastanın o ritim bozukluğuyla hayatının riske girişi yaşadığım stres bana mesleğimi sorgulattı. Gerçekten bu stresleri yaşamayı hak ediyor muyum? Hastayı bu sebeple kaybetsem ailesi üzerime gelir mi dava açar mı diye düşünmem normal mi? Bu stres ömür boyu sürdürülebilir mi?

Yaklaşık 8 aydır ülkenin en doğusunda hizmet veriyorum. Doğu görevi, mecburi hizmet… Verdiğim onca emeğin beni getirdiği nokta bu aralar can sıkıcı olmaya başladı. Ne istediğim hayatı yaşayabiliyorum ne istediğim şehirde yaşayabiliyorum. Bunun geçici olduğunu biliyorum fakat ilerisinin de hayalini kuramıyorum. Umarım bu hayalsizlik de geçici olur. Çünkü yapmak istediğim bir sürü şey var. Çokça gezmek, okumak, izlemek, yeni aktiviteler denemek… Yazmak da bunlardan biriydi. Aslında kitap yazmak istiyordum ama küçük şeylerden başlamam gerektiğini fark ettim. Bu minik başlangıç bile beni çok mutlu etti. Meğer ne çok yazasım varmış içimdekileri.