Her derin nefes aldığımda, burnuma insanlar kaçıyor.

Her derin nefes aldığımda, burnuma insanlar kaçıyor.

Şimdi hiçbir şarkının baskısı altında kalmadan, hür irademle -gerçi irade pek de söz konusu sayılmaz çünkü trendeyim ve kulaklığımın şarjı bitti- arka plandaki sessizlikle yazı yazacağım.

Eskiden önce yazıyı yazar, sonra ona uygun bir başlık arardım. Şimdi ise aklıma önce başlık geliyor, sonra, ee, evet, sadece başlık geliyor. Ya çünkü başlık kendi başına oldukça açıklayıcı gibi hissediyorum. Mesela bakın bu yazımın başlığına; “Her derin nefes aldığımda, burnuma insanlar kaçıyor”. Ben bu başlığı okuduğumda, derin nefes almak isteyen birini hayal ediyorum. Arka planda gittikçe yükselen davul sesleri var. Nefes almaya hazırlanıyor. Oooooooo. Tam derin bir nefes alacak, oooooooooo ve bum. Burnuna insanlar kaçıyor. Hani odaya güneş ışığı yansıdığında havadaki tozlar dikkatini çeker ya insanın, o an burnunu tıkayası gelir, sanki normalde süpürge gibi hiç toz çekmiyormuşcasına. İşte sanki bu sefer de güneş yansımış yine, veya perdeler açılmış, belki siz, belki bir başkası açmış. Belki de rüzgar esmiş. Kendiliğinden açılmış. Belki de hiç perde yoktu başından beri ve yeni farkettiniz. Ve bir bakıyorsunuz, havada bir sürü insan uçuşuyor. Hem de bir sürü. Aslında çok kısa nefesler alsanız, burnunuza doğru çekilip, geri savrulacaklar. Ama işte siz derinliği arzuluyorsunuz. Tabi o zaman da burnunuza kaçan kaçana. Sadece burnunuza kaçsalar sonra soluk borunuzdan kaysalar neyse, ama birde burnunuzu tıkıyorlar. Aa hatta sinüslerinize kaçıyorlar. Böyle alnınız falan zonkluyor. Bir de normalde güneş ışığında o tozların farkına varıldığı zaman -filmlerde hep olduğu gibi- sessizlik vardır arka planda. Ama burnunuza kaçanlar insanlar olduğunda, işler değişiyor. Sessizlik yok. Böyle ciyak ciyak insan sesleri var. Civciv sesi gibi. Küçük olduklarından, helyum çekmiş gibi çıkıyor sesleri. Nefes almaya hazırlanırken, o gittikçe yükselen ve bir anda kesilen davul sesinin ardından gelen o tiz ses kalabalığı, aslında oldukça sanatsal. Opera gibi. Soprano tonunda ciyaklıyorlar. Sizden de, burnunuz tıkalı olduğundan, bir de burnunuza bir sürü insan sığacak kadar büyük olduğunuzdan, bas işlevi gören bir alto sesi çıkıyor. Keloğlandaki şu ikiz devler gibi. Ağır çekimde ve boğuk. Detaylı dinlenilse, çıkan seslerin birer çığlık olduğu gerçeği ağır gelecek belki herkese. Ama “Aaaa bak kuş!” diyip dikkat dağıtırcasına, ortaya çıkan opera herkesi oyalıyor.

Bilmiyorum ya, bence başlığı okuduğunuzda sizin de aklınızda muhtemelen bunlar canlanmıştır. Neyse ben sümkürmeye gidiyorum. Başım şişti. Bu arada eğer sümkürmek çok sizlik değilse, gülmek de işe yarıyor. Operanın ardından büyük bir kahkaha patlatın. Etraf biraz dağılıyor ama, olsun, fena deneyim değil, öneririm. Tanıdık bir absürtlük kucaklıyor sizi. Hayatın her yerinde insanın karşısına çıkan derecede bir absürtlük.