Yaşlı İstihdamı

Türkiye nüfusu, eski dönemlerde görülen genç nüfusunu yenileyememekte ve bu sebeple yaşlanmaktadır. İstatistiklere bakıldığında Türkiye’nin yaşlı nüfusu(65+) %9.9 seviyesine gelmiştir ve %10 seviyesi nüfus istatistiklerine göre bir ülkenin yaşlı nüfusa sahip bir ülke olduğunu göstermektedir. Yaşlanan nüfus, gelecekte yaşlanan işgücüne işaret etmesi sebebiyle yaşlı nüfusun işgücü piyasasında yer alması için birtakım politikalar üretilmesi gerekmektedir. Ancak günümüzde belirli bir yaşa gelindiğinde büyük şirketlerden küçük şirketlere kadar yaş ayrımcılığı yapılarak bireyler yalnızca yaşları sebebiyle işten çıkarılmaktadır. Ya da az eğitimli yaşlılar nitelikli işlerde çalışmadıkları için, genellikle beden-yoğun işlerde çalıştıkları için yaşları sebebiyle işlerine son verilmektedir. Yaş ayrımcılığı, bireylerin toplumdan geri çekilmesine sebep olmakta ve yaşlı bireyleri yoksulluğa sürüklemektedir.

Öncelikle yaşlı bireylerin işgücünde yer alamaması onların ek gelir elde edememesi ve gittikçe yoksullaşması anlamına gelmektedir. Ekonomik olarak özgür olamayan yaşlı bireyler yeterli beslenme, sosyal, fiziksel ve kültürel aktivitelerden de uzak kalmaktadır. Sosyal etkileşimleri bu sebeple azalan yaşlı bireyler sosyal izolasyona girerek kendilerini toplumdan geri çekmektedir. Emeklilik döneminde sosyal güvence bağlamında da birtakım sorunlar yaşayan yaşlılar finansal güvensizlik problemi ile yeniden karşı karşıya kalmaktadır. Aynı zamanda yaşlıların yıllar içerisinde kendi işleri ile ilgili bilgi birikimleri ve deneyimleri de onların işgücünden uzaklaştırılması sebebiyle yeni nesilden mahrum bırakılmaktadır. Bu eşitsizlikleri azaltmak için, yaşlı bireylere yönelik ayrımcılığın önlenmesi, yaşlılara uygun çalışma koşullarının sağlanması ve yaşlıları iş gücüne entegre etmeyi teşvik eden politikaların uygulanması önem arz etmektedir.