the winner takes it all

Yarın yks var. Bilmiyorum yani aslında bir yerlere yazmak istedim ve notlarımı açmak yerine burayı açtım. Belki birkaç kişi görebilir bu yazıyı belki sadece bana kalır önemli değil, bazen akademiye edebi halini dahil edemezsin :/

Ben birinci sınıftayken öğretmenim madalya verilecek kişileri kurayla seçmiş. Ben de çocuğumya inanmışım tabii istersem bana da vereceğine, öğretmenim demişim bir tane de bana verir misiniz madalya. Öğretmenim demiş ki o yaştaki Şura’ya “Sen gerçekten madalya alabileceğini düşünüyor musun?” Ben tabii hatırlamıyorum bunları ama annem anlattı. Hışımla gelmişim eve o gün, anneme anlatıp demişim ki o öğretmen görür ben o madalyayı alıcam. O günden sonra her yıl her dönem madalya aldım. Mesele madalya da değil aslında. Benim akademik hayatım böyle başlamış.

Acaba diyorum bazen, o gün hiç hırslanmamış olsaydım. Hayatım boyunca kendimi hiçbir akademik strese sokmamış olsaydım. Başarıya takıntılı olmasaydım..

İnsanlara bir kez bir şeyi yapabildiğinizi gösterdiğinizde sizden o başarıyı ömrünüz boyunca sergilemenizi beklerler. Bazen suçladım ailemi, dedim ki neden bana bu kadar güveniyorlar, neden bana böyle büyük bir sorumluluk yüklüyorlar. Ama düşünüyorum, beni ben yapan şey de bu. Bazen çok yorsa da..

Yarın yks var. Ben doktor olmak istiyorum, birinci sınıftan beri.

Bu yaşıma kadar hep çalıştım. Hep o güzel hayalim için güzel anılarımdan feragat ettim. Ve en olmayacak zamanda, yaklaşık üç ay önce falan, tıp için yeterli akademik donanıma sahip olmadığımı fark ettim. İkinci bir şansı da varya neticede, rahatlık geldi sanırım. Buna rağmen düşünüyorum, tüm sene masamın başındaydım. Ve yine düşünüyorum, tüm sene hiçbir şey yapmamışım gibi geliyor. Bilmiyorum belki de boşluktayım.

Lgsde ilk oturumum çok güzel geçmişti ama arada ağlayan birini gördüm ve aşırı streslendim. O stres benim belki de çalışarak geçen bir sürü gecemi sildi götürdü. Sonunda yine fen lisesi kazandım evet, ama hayalim olan yere yerleşemedim.

Ya yarın sınav beklemeyeceğim kadar güzel geçerse, ya yarından sonra da en güzel netimi yaparsam, ya alımları çoğaltırlarsa ve ucu ucuna kaybedersem, ya zaten aslında tıpa hiç yaklaşamamışsam ve bu sene zaten olmayacaksa, ya olursa?..

Kafamın içi yemin ederim çok dolu. Sadece istiyorum ki tıp fakültesinde okuyan Şura bir anda bu yazıyla karşılaşsın ve gözleri dolu dolu başardım diyerek bu satırları okusun.

Ya lütfen hayalimden vazgeçmeyeyim ya. Yemin ederim bilmiyorum ben başka gelecek. Hep bunu düşledim yıllarca bunu hayal ettim.

Ben doktor olmak istiyorum.

Ve bana güvenen insanlar var bir de..

Ben onların güvenini de boşa çıkarmak istemiyorum

Ben o birinci sınıftaki Şura’nın yüzünü güldürmek istiyorum

Oyuncak steteskopla olan küçüklük fotoğrafımın gerçeğini çekmek istiyoeum.

Ortaokulda bana sen mi doktor olucaksın diyen o çocuğun sözünü doğru çıkarmamak istiyorum.

Ben doktor olmak istiyorum.

.

.

Şimdi kendi yazdıklarımı okudum.

Ve daha dingin bir zihinle şunları yazıyorum:

Ne olursa olsun, ben her zaman elimden geleni yaptım bunu biliyorum. En stresli anımda bile kendi karakerimi kaybetmedim. Her zaman “Şura” olarak bilinen kişiyi yansıttım. İnsanları sevdim, doğayı, yaşamayı, belki bazen ders çalışmayı, ben sevmeyi hep sevdim. Benliğimi hep korudum.

Ve sonucun ne olursa olsun Şura, sen elinden geleni her zaman yaptın.

Gelecekte de kendin kal. Kalbinin kirlenmesine hiçbir zaman izin verme. Umarım tıp kazanmışsındır. Umarım tıp kazanma çabandan hiçbir zaman yılmamışsındır. Çünkü sen hayal etmeyi hep sevdin, umudu hep öğrettin. Kendinden o inancı lütfen alma. : )