Gölge

Photo by Martino Pietropoli on Unsplash

Merhaba sevgili ben,

Uzun zaman oldu seninle görüşmeyeli değil mi? Beni hatırlamıyorsundur büyük ihtimalle. Bir zamanlar çok yakındık aslında seninle, tüm hayatım sendin. Şimdiyse…

Her şey o geminin limana yanaşmasıyla başladı. O kadar büyük o kadar görkemliydi ki… Sanırsın tüm dünya ilmek ilmek işleyerek bir araya getirmişti onu. Büyüsüne kapılmamak, buradan onunla gitmemek çok zordu benim için. Başaramadım, kalamadım buralarda.

İlk zamanlar her şey günlük güneşlikti. Gökyüzü her daim aydınlık, güneş pasparlak, kalbim sevgiyle doluydu. Bazen birkaç bulut çıksa da karşımıza beraber ilerlememize engel değildi. Düşerdik, kalkardık; gülerdik, ağlardık ama her türlü yola devam ederdik. Hatta bazen hafiften bir yaz yağmuru çisilerdi. Tatlı bir meltem eser, içimizi gıdıklardı. Uyumadan önce kurduğumuz hayaller kendi dünyamızı yaratırdı. Her şey o kadar güzeldi ki…

Sonra bir şeyler değişmeye başladı. Bulutlar gittikçe daha da arttı. Gökyüzü kararmaya, güneş kendini göstermemeye başladı. Gökler gürledi, fırtınalar koptu, deniz bile istemedi bizi. Her yıldırımda daha sert indi dalgalar üzerimize. İnsanlar dört bir yana savruldu. Herkes kaçmak için bir yol aradı. O kadar korkutucuydu ki!

Eve dönmek istedim. Evde olup güvende hissetmek istedim. Gökyüzüne baktım, Kuzey Yıldızı bile ortalıkta yoktu. Yolu bulamıyordum istesem de. Attığım her kulaç daha da geri iteliyordu beni. Gelmek için çabaladığım her adımda dibe çekiliyordum. Kaçmak, kurtulmak o an için en büyük hayalimdi. Ama olmuyordu. Sanki bir bataklıktaydım ve her hareketimde çamura daha çok gömülüyordum. Boğuluyordum… Nefes almak, umuda tutunmak çok zordu.

Korkularım gittikçe daha da arttı. Tanıdık hiçbir şey yoktu etrafta. Tüm o güzellikler birer canavara dönüşmüştü bir anda. Ben korkak biriydim, bunları kaldıramazdım. Zaten bir savaştan kaçmışken yeniden başka biriyle boğuşamazdım. Kendi gölgesinden korkan biri nasıl kazansın bu savaşı?

Gölgem… En büyük korkum benim. Küçükken tanışmıştım onunla. “Dibimden ayrılmayan bir şey var, kaçsam da kovalayıp duruyor.” dediğimde gülmüşlerdi bana. Sonrasında onun benim gölgem olduğundan bahsetmişlerdi. Nasıl oluyor da o şey benim gölgem oluyordu? O benden daha büyüktü. Ben küçük bir kız çocuğuyken o nasıl benden daha büyük olabiliyordu?

Sonra zaman geçti bazen küçüldü bazen daha da büyüdü ama benden hiç ayrılmadı. Her yere benimle geliyordu. Peşimden ayrılmayan korkutucu bir yaratıkla yaşayıp duruyordum. Sonra bir gün o gemi geldi, ben onunla gittim ve o yaratık kayboldu. Bir daha hiç görmedim…

Ama şu an en çok görmek istediğim şey o. Çünkü anladım artık. Geç de olsa fark ettim nedenini. İnsanın gölgesi ruhunun yansımasıymış. Küçüklüğümdeki büyüklüğü de işte bundanmış.

Gölgemi bulmam gerek. Karanlıktan aydınlığa ulaşmam gerek. Bunu başarmam gerek. Kendime dönmem, kendimi bulmam ve de kendimi sevmem gerek. Ne olursa olsun üstesinden gelmem gerek.

Anladım artık, her gelen gemi sana gelmezmiş hayatta. Her çalan kapı seninkisi olmazmış. Tüm gülen yüzler sana değil, tüm atan kalpler seninle değilmiş. Sadece sen kalırmışsın seninle yine. Sadece sen olurmuşsun yere her düştüğünde.

İşte bu yüzden sevgili gölgem, beni yeniden bulur musun? Ben hala o küçük kız çocuğuyum. Boyum biraz uzasa da, az biraz kilo alsam da yeni insanlar tanımış ve yeni yerler görmüş olsam da ben hala oyum. Ben hala senden korkan, çok hızlı koşarsam beni yakalayamayacağını düşünen, her gece yatağıma yattığımda yarın seni görmemeyi dileyen o küçük kız çocuğuyum.

Sadece artık senden korkmayacak, seni yakalamak için koşacak ve uyumadan önce seni yarın görmeyi dileyeceğim. Umarım bir yerlerde hala varlığını sürdürüyor ve beni duyuyorsundur. Beni her şeye rağmen yeniden bul, olur mu?