Geçmiş Geçmişte Kalamıyor

Yaşananların yükünü usulca indirdi omzundan, koydu yere. Ağır hareketlerle, eğrilmiş sırtının ağrısından doğan hafif inlemeler eşliğde çektiği tabureye oturdu. Bir nefes verdi, iki nefes aldı ve başını göğe doğru kaldırdı. Bir nefes daha vererek indirdi bakışlarını masaya. Az sonra tanıdık bir sima, samimiyet ve alışkanlık arasında bir selam verecek, hoş geldiğini ekleyecek ardından çay? diyerek ne olduğu başka yerde anlaşılmayacak bir soru yöneltecekti. Yorgun bakışlarını silen gülümseme yüzünde yer edinirken çay. diye karşılık verecekti. Böylesine kolaydı hüznün dağılması, böylesine kolaydı nefes almak. Iki kelam arasında keyif bulmak ve yudumlar aldıkça o küçük bardaktan, böylesine kolaydı hayatı sevmek. Kısa süreli ziyaretinin biteceğini hiç aklına getirmeden otururdu çaycının avlusunda, birazdan gideceğini herkes bilir bilmeyenler sezerdi lakin o bir haber gibi dalardı nereden geldiği bilinmeyen düşüncelerine. Bir yaprak misali benim halim derdi, rüzgar beni oradan oraya taşır. Ne seçme hakkım vardır ne de bir itirazım. Bugün yerel olan rüzgarların bir gün beni uzak diyarlara taşımasını bekler ve yolculuğun getirilerine sarılırım. Yine düşüncelerinde kaybolduğu o anlardan birinde son yudumunu aldı çayından, esti rüzgar ve cebinden bir cüzdan, cüzdandan üç lira çıkardı koydu masaya. Geldiğinden beri ayağının dibinde duran yüklerini adeta ilk kez görüyormuşçasına selamladı, yüklendi ve koyuldu yoluna. Hadi bana müsade, Kolay gelsin!