Sanırım Yanlış Kapıyı Çaldım

Seçim yapmanın sonuçları

Photo by Alex Ugolkov on Unsplash

Hayatta yanlış seçimler yoktu değil mi? Yaptığımız seçimler vardı ve geride kalan bütün ihtimalleri olduğu yerde bırakmamız gerekiyordu.

Ben yapamadım. Yaptığım seçimlere sadık kalamadım. Hayatın yanlış kapısını çaldığım düşüncesinden kaçamadım. Hep aralamadığım fırsatlarda aklım kaldı.

Kaç başarısızlık yakıştırdım hayatıma ama hiçbiri son bir yılda yaşadıklarım kadar aklımı bulandırmadı.

Her şey bir ihtimaldi, yaşanabilir veya geride bırakılabilir. Ama artık hayatı bu gözle göremiyorum. Her şey kaçırdığım bir fırsat, bir daha elde edemeyeceğim başarılar ve asla yeterli olamayacağım ihtimaller olarak görünüyor gözüme.

Gerçek hayat ilgimi çekmiyor. Beynimin içinde yaşamak istiyorum. Ama hayalini kurduğum her şeyin karşılığını gerçek hayatta arıyorum. Sadece istemekle yetinemiyorum ama elde edememenin verdiği yetersizlik hissiyle de yaşayamıyorum.

Yanlış tercihler yapmış olmanın bugüne verdiği ağırlık hissiyle hayatı geçiremiyorum. İnsanların bakışlarıyla, içinde bulunduğum sosyal ortamın benden talep ettikleriyle boğuluyorum.

Ve hiçbir şeyi değiştiremediğim gerçeğiyle bütün gün baş etmem gerekiyor. Bir şeyleri değiştirmek demek yeni seçimler yapmak demek ve ben kendimi yeni bir kapı çalacak kadar hayatın içine dahil edemiyorum.

Zihnimi meşgul eden bütün güzellikler artık sıradanlaştı ve ben neyi kaybettiğimi çok iyi biliyorum. Kendi durgunluğumla hayatın durgunluğunu birbirine karıştırdım ve acısını hisseden tek kişi benim.

Beni kurtarmaya kimsenin gelmeyeceğini biliyorum. Eğer güzel bir geleceğim olacaksa bunu kurması gereken kişi benim. Ama artık geleceğin kendisiyle ilgilenip ilgilenmediğimden emin değilim.

Sadece bugün yetiyor. Daha doğrusu sadece bugün var gibi hissediyorum. Yarın ilgimi çekmeyi bıraktığından beri kendimi heyecanlı hissedemiyorum ama yaptığım seçimler beni buraya getirdi. Kimse yüzünden ya da bir anda beklemiyorken bu noktaya gelmedim.

Hala daha yanlış seçimler yaptım demek istemiyorum. Kendimi tercihlerimle yargılamak istemiyorum ama gitmemeyi seçtiğim liseden başlayarak seçmediğim bütün yollar için kendimi derin bir yanlış çukuruna düşmüş hissediyorum.

Tanımadığım bütün insanlar için tanıdığım bütün insanları özlüyorum. Gitmediğim her ders için seçmediğim bütün okulları yeniden okumak istiyorum. Geleceği tek bir cümleyle bile değiştirebilecek olsaydım söylediğim birçok şeyi geri almak istiyorum.

Hayatı yanlış yolda yürüdüğüm için eksik hissetmek istemiyorum. Yolumu değiştiremediğim için kendime kızmak istemiyorum. Sanırım geçmişe karşı özlem duymanın tuhaf ama gerçek yanı burada. Ben geçmişte takılı kalmamanın bedelini bu şekilde ödüyorum.

Çünkü ben her şeyden çok geçmişi geride bırakmayı öğrenmek istemiştim. Ve öğrendim de. Keşkeler yoktu hayatımda. Ama hayatımdaki herkes kendi keşkelerini benim üzerime atmayı seçti. Ben de başkalarının sorunlarını sahiplenmeyi seçtim.

Şimdi her şeyi geri alma isteğiyle hiçbir şeyi geri alamadan yaşamayı öğreniyorum.

Yeni bir yol seçmek ya da yeni bir yol yaratmak benim için heyecan verici bir şeye dönüşene kadar, belki hiçbir zaman, seçtiğim yolda dinlenmeyi seçiyorum.