Geceyi Kurtarır

Sevmeye, kendimi teslim ederek başlıyorum. Yanlışlıkla “aşk” diyorum.

Sonra bir bakıyorum, utanıyorum. Cesaretimi toplayıp bir daha bakıyorum

utanıyorum. Meğer aşk yanlışlıkla söylenmemiş. Gerçekten hissedilmiş. Kelimelerimle yüzleşmeye başlıyorum. Kötü hissediyorum, vazgeçiyorum.

Her şey parmak uçlarında yaşanıyor.

Ne zaman ki birileri gözlerimin içine bakıyor, sözlerim anlamsızlaşıyor.

Unutulur diye korkuyorum ama her an binlerce kez tekrarlanıyor.

Kırmızı bir sahnenin ortasında hayal ediyorum kendimi. Usta ellerden çıkmış, muazzam bir hikayenin çaresizliğiyim.

Korkuyorum.

Tek bir sebebi var: inanmıyorum.

Yalnız olmadığımı biliyorum. Görüyorum. Orada.

Önce hafiften belini kıvırıyor, gözlerini deviriyor, arkasını dönüyor ve gidiyor.

Bir an bu anın basitliğinde boğuluyorum, hemen geçiyor.

Işıklar sönüyor. Karanlık, her zamanki gibi soğuk ve ürkütücü haline bürünüyor.

“Yalnızlık”

Artık gözlerim de karanlığın eşiğinde.

Belki biraz göz yaşı, bir kadeh şarap

ve Bach

bu geceyi kurtarır.