Hayatın tek bir sorun gölgesinde kaybolması

Birkaç saniye önceki geçmişe duyulan özlem.

Kathrine Birch: pexels

Günün akışında öğrendiğin bir bilginin, bir haberin, bir olayın, bir sorunun hiçbir şey öğrenmeden önceki bir saniye gerisine kendini alamıyorsun. Hiçbir şey bilmediğin her şeyin sakinlikte ilerlediği akışın bozuluyor. Çok geri alabilirmişsin gibi hissettiriyor, sadece birkaç saniye öncesiydi. Olmuyor. Ama o birkaç saniye önceye derin bir özlem duyuyorsun.

Yaşadığım akışı en net hissettiğim anlar bu anlar sanırım. Saniyenin aktığı çubuğun artık hiç teklemeden kayıp gittiğini kabullenmek zorlaşıyor. Saniyeler artık adım adım ilerliyor. Ben gidiyorum diyorlar. Bir daha geri gelmeyeceğiz. Bizi çok özleyeceksin. Tek istediğim bu haberi almadan önceki halime dönmek. Sonra yine istediğin gibi akabilirsin ama bana eski iç huzurumu geri ver.

Öğrendiğin sorunun o an seni çok etkilediğine daha sonra unutacağına inanmak istiyorsun. Aslında o kadar büyük bir sorun değil demek birkaç saat sonra unuturum demek istiyorsun. Ama etrafında birileri konuşmaya devam ettikçe içindeki sıkıntı taş oluyor göğsüne oturuyor. Nefes almakta zorlanır hale geliyorsun.

Yok sayması zorken imkânsız hale geliyor. Etrafındakiler duyduklarının etkisinden çıkamadığını fark etmeye başlıyor. Zamanı geri alma çabandan yorgun düştüğünden haberleri olmuyor. İçine kapandığını düşünüyorlar. Onlar için korkunç ama öylesine bir haberdi. Seninle de paylaşmak istemişlerdi sadece.

Böyle zamanlarda insanlardaki empati eksikliğinden daha da çok etkileniyorum. Böyle bir şeyi biliyorsunuz ve bununla yaşıyorsunuz. Sorun sizi etkilemediği için mi bu kadar kolay kabullendiniz yoksa bu süreç dört haftada mı atlatılıyor? Soruna çözüm bulmanın imkânsızlığı sizi de dehşete düşürmüyor mu? Bu sorunla geçirdiğiniz her bir saniyede kalbiniz batmıyor mu?

Abarttığımı söyleyen insanlara kulak veremiyorum böyle zamanlarda. Bu sorun şu an bir çözümü olmayışıyla, çevremdeki birinin hayatını mahvetme amaçlı yapılmasıyla ve bir gün yok olup gideceğine derinden inandığım zaman bile şu an verdiği iç sıkıntısıyla benim yok sayıp hayata devam edebileceğim bir sorun olmaktan çıkıyor.

Mutluluğa da bu kadar takılı kalmak mümkün olsaydı keşke. Mutlu bir haber aldığında insan birkaç saniyeliğine dünyanın en mutlu insanı oluyor sonra yine ardını arkasını sorgulamaya başlıyor. Onu mutlu eden habere değil de olası olumsuzlukları fark etmeye çalışıyor.

Mutlu hissettiği birkaç saniyeyi beyninde defalarca döndürerek uzatmaya çalışıyor. Çünkü olumsuz haberde olduğu gibi aynı his defalarca kendini tekrar etmiyor. Senin çaban gerekiyor mutlu kalabilmek için. Üzgün ve stresli kalmak gibi kolay değil mutlu kalmak. Belki de ben aksini deneyimleyemediğim için böyle düşünüyorumdur.

Bu sorun ne zaman çözülür bilmiyorum. İnsanlar her şey normalmiş gibi hayatına devam ederken ben ne yapacağım bilmiyorum. Zamanı geriye alma isteğim ne zaman söner onu da bilmiyorum. İmkânsız olduğunu bildiğim halde tek isteğim bu sorunu öğrenmeden önceki halime geri dönmek. O halime geri dönüp sahip olduğum bütün olumsuz duygular için kendimi sarsmak istiyorum.