SÜREYYA

şairin kadrajından

Gönlümün hudutlarında at koşturan kim Süreyya Kim bu onulmaz yaralara düşler eken Umudu açtıran inanç kimin eliyledir Süreyya Kim bu uçsuz bucaksız maviliklere saraylar diken

Göklere uzanan bu coşku nereden geldi Söylesene içimdeki tufan neden böyle güzeldir Parlak bir gecenin ıssızlığında bulduğun nedir Yıldızlarla konuştuğun söylenir Süreyya Sesin ta uzaklardan gelir, alıp götüren sesin...

Şimdi ne yapmalı ne yöne gitmeli Hangi diyardan ne için göç etmeli Bakma elimdeki bu amansızlığa Sakındığım ne varsa döktüm ortaya Süreyya

Ben ki durgun akan bir nehir değilim artık Sığamadım kendime, taştım Süreyya N'olur şimdi bana yeniden deme artık Büyüdüm ve aştım Süreyya Büyüdüm ve aştım...

Saye