İçimde Büyüyen Canavar

Photo by Molly Blackbird on Unsplash

Beni gerçekten çok seviyor. Bana gerçekten çok değer veriyor. Ben buna neden karşılık veremiyorum?

Onun doğru kişi olmadığına beni inandıran şey ne? Onun yaşlarındayken kendimi hatırlıyorum da…

Babam öleli çok olmamıştı. Takıntılı bir biçimde aile kurmaya çalışıyordum. Mükemmeliyetçiliğim daha önce hiç o kadar azmamıştı.

O kadar azmıştı ki neredeyse gerçeklikten kopmuştum. Her şeyi takıntılı ve mükemmel bir şekilde yapmaya çalışıyordum.

Sonra ne olduysa baba rolüne büründüm. Bu birden mi oldu, zamanla mı oldu emin değilim. Ama artık öleceğimi düşünmeye başladığımı hatırlıyorum.

Bu düşünce birden ortaya çıkmadı. Babam hayattayken, ben müzik yaparken de var. Sonrası bulanık veya girmek istemiyorum.

Beynim ne oldu da bu anıdan sonrasını silmeye çalıştı hatırlamıyorum. Ameliyattan önce öğretme isteğim vardı. Olan şey ameliyatla birlikte olmadı. Suçu başka bir yerde aramalıyım.

Çıktıktan sonra bende bir şeyler değişti. Bu tarihte ameliyattan başka belirgin bir olay olmadığı için ondan söz ediyorum.

Kimyam değişti gibi sanki. Daha önce yaptığım şeyleri iyileşme sürecinde olduğum için yapamayınca karakterim onarılmaya ve değişmeye başladı.

Artık öleceğimi düşünmüyorum ve eskisi gibi arşiv yapmıyorum. Ama hikaye burada bitmiyor. Hakkında ondan hiç beklemediğim bir şey duyunca şekil değiştiriyor.

Sanki yeteneğim kaybolmamış ve benimle bütünleşmiş gibi hissediyorum. Değişen şey şu: Artık öğretmek istemiyorum. Elimde aktarmak istediğim mükemmel bir güç vardı da ona gidemeyeceğini anlayınca bana geri döndü gibi.

İşin ilginç tarafı bundan hiç şikayetçi değilim. Canım yanıyor ama bir şeylerin eski haline dönmesini istemiyorum. Yazılarımı istediğim yerlerde kesip bitirmek, bildiklerimin istediğim kadarını saklamak istiyorum.

Ameliyata girdiğimden beri mantık eğitimim orada sessizce uyuyor gibi. Beni bırakıp gitmiyor ama beni benden kurtarmak için gizlice çalışıyor gibi. Ne kadar yıprandığımı hayal bile edemezsiniz.

Bu durum öyle bir boyuta geldi ki elime kalem değince yazmam gerekenleri unutuyor, içimden gelenleri yazmaya başlıyorum. Sanırım kalıcı ve büyük bir değişikliğe tanıklık ediyorum.

Artık eskisi kadar çok tasarruf bile yapmak istemiyorum. Saat kaç olursa olsun dışarı çıkabiliyor, gecenin kimsenin görmediği saatlerinde Allah’a dua ediyorum. Bugüne kadar insanları anlamada bir sosyopat gibiyken sevgiyle dolu hissediyorum ve bu sevgi yalnızca başkalarına karşı değil. Nelerimi feda ettiğimi hayal bile edemezsiniz. Emeklerim boşa çıkmadı ama ben yıprandım. Beni aile kurmak için yaptığım fedakarlıklara bağlayan ip gitgide inceldi ve koptu.

Bu sayede kafamdaki gölge yazar profili canlanmaya başladı. Bu zorlanmalar içimden yepyeni bir şey doğurdu ve artık onu beslemek için yazmaya başladım.

Şimdilik burada (zorlanarak da olsa) bırakacağım. Canım yandıkça ve bu konu üzerine düşündükçe yazmaya devam edeceğim.