Dzieci na linii ognia — raport o ranach postrzałowych w Gazie i milczenie świata

We wrześniu 2025 roku holenderski dziennik de Volkskrant opublikował wstrząsający raport dotyczący obrażeń u dzieci w Strefie Gazy. Lekarze pracujący w sześciu szpitalach i czterech klinikach opisali co najmniej 114 przypadków dzieci w wieku do 15 lat, które trafiły do placówek z ranami postrzałowymi głowy lub klatki piersiowej. Według relacji lekarzy i pielęgniarek, obrażenia te miały charakter powtarzalny i wskazywały na użycie broni snajperskiej lub dronów. Większość z tych dzieci nie przeżyła.

Świadectwa medyków — w tym dr. Feroze Sidhwy z USA i dr. Mimi Syed z Wielkiej Brytanii — budzą poważne obawy o możliwe naruszenia prawa międzynarodowego i potencjalne zbrodnie wojenne. Analizowani przez gazetę eksperci sądowi potwierdzili, że charakter obrażeń odpowiadał precyzyjnym strzałom, a nie przypadkowym ranom odłamkowym. Izrael odrzuca oskarżenia, podtrzymując stanowisko, że jego armia nie atakuje celowo cywilów, a szczególnie dzieci.

Dwie strony tej samej tragedii

Trudno jednak patrzeć na ten konflikt jedynie przez pryzmat pojedynczych doniesień, choć są one dramatyczne i bolesne. Izrael i Palestyna pozostają w stanie permanentnego napięcia od dziesięcioleci. Palestyńskie organizacje — w tym Hamas — stosowały zamachy terrorystyczne i ostrzały rakietowe, często wymierzone w izraelską ludność cywilną. Izrael odpowiadał bombardowaniami, blokadą gospodarczą i ofensywami wojskowymi, które także prowadziły do cierpienia ludności cywilnej.

W efekcie mamy do czynienia z spiralą przemocy, w której każda strona wskazuje na winy drugiej, a cierpią przede wszystkim ci, którzy najmniej odpowiadają za polityczne decyzje — dzieci i cywile.

Odpowiedzialność świata

Nie można też pominąć roli społeczności międzynarodowej. Państwo Izrael powstało po II wojnie światowej na terenach historycznie zamieszkanych przez Palestyńczyków. Decyzja ta była konsekwencją globalnej tragedii Holokaustu, ale jednocześnie zapoczątkowała konflikt o ziemię i prawo do samostanowienia. Palestyńczycy od samego początku czuli się wywłaszczeni i pozbawieni własnego państwa — co do dziś stanowi źródło frustracji i oporu.

Przez dekady mocarstwa, organizacje międzynarodowe i sąsiedzi regionu nie potrafili wypracować trwałego rozwiązania. Próby mediacji wielokrotnie kończyły się fiaskiem, a kolejne wojny i intifady jedynie pogłębiały przepaść między narodami. W rezultacie świat również ponosi odpowiedzialność — za brak skutecznych działań, za krótkowzroczne interesy polityczne, za obojętność wobec cierpienia ludności cywilnej.

Instytucje międzynarodowe — strażnicy po fakcie?

Świat po II wojnie światowej stworzył system instytucji międzynarodowych — takich jak ONZ, Międzynarodowy Trybunał Karny czy liczne komisje śledcze — by nigdy więcej nie dopuścić do tragedii na skalę ludobójstwa czy wojny totalnej. Jednak doświadczenia ostatnich dekad pokazują, że te mechanizmy często mają charakter symboliczny i spóźniony.

Raporty, rezolucje i śledztwa stają się ważnym elementem dokumentowania zbrodni, ale nie powstrzymują ich w momencie, gdy mają miejsce. Działania post factum nie ratują ofiar, a jedynie porządkują fakty i — czasem — próbują pociągnąć winnych do odpowiedzialności wiele lat później.

Sytuacje takie jak wojna na Bliskim Wschodzie czy agresja Rosji na Ukrainie pokazują, że świat wciąż nie wypracował mechanizmów natychmiastowej reakcji. Brak zdecydowanych działań staje się w praktyce cichą zgodą na to, co się dzieje — a odwlekanie decyzji wzmacnia poczucie bezkarności sprawców.

Co dalej?

Raport „de Volkskrant” to kolejne ostrzeżenie, że w konflikcie izraelsko-palestyńskim przekraczane są granice, których nie powinno być. Nawet jeśli trwa wojna, istnieją normy prawa humanitarnego, które mają chronić cywilów, a zwłaszcza dzieci. Pytanie, czy społeczność międzynarodowa będzie w stanie — i czy będzie chciała — wyciągnąć z tego konsekwencje.

Sprawa została nagłośniona, ale Międzynarodowy Trybunał Karny (MTK) na razie nie zajął się bezpośrednio tym raportem. Toczy się jednak szersze śledztwo dotyczące sytuacji w Palestynie, w ramach którego takie materiały mogą stanowić część dowodów.

Zakończenie

Dziś nie ma wątpliwości, że obie strony konfliktu ponoszą odpowiedzialność za eskalację przemocy. Hamas, stosując terror wobec ludności izraelskiej, i Izrael, odpowiadając siłą o niszczycielskich skutkach, podtrzymują mechanizm odwetu. W tle pozostaje dramat Palestyńczyków, którzy od pokoleń czują się pozbawieni prawa do własnego państwa — i dramat Izraelczyków, którzy żyją w poczuciu nieustannego zagrożenia.

W tym kontekście raport o ranach postrzałowych dzieci w Gazie staje się symbolem bezradności wobec powtarzającej się tragedii. Pokazuje, że konflikt ten nie jest jedynie sporem o granice i politykę, ale także walką o samą istotę człowieczeństwa. A świat, który miał być gwarantem pokoju, wciąż ogranicza się do reakcji post factum — gdy ofiary są już policzone.