Leylek Rotasından çoktan çıkmıştı.

Leylek Rotasından çoktan çıkmıştı. Savurmuş olduğu son 1653 kanat darbesi, nihai amacına ulaşmak için değildi. Biraz dinlenmek ama daha önemlisi bütün kontrolü insanlara bırakmamak içindi. Dinlenmek için ekstra 1653 kanat çırpmak zorunda kalması ise bir şeylerin yanlış olduğunu ona derinlerden hissettiriyordu.

Bohçasındaki ikizlere baktı. Şaşkın ve kocaman gözlerle bir ona, bir manzaraya bakıyorlardı. Etkilenmişlerdi. Derin bir nefes aldı Leylek. Rahatladı. İnsanların kirli işlerini yapmak ya daha basit olan hayvanlara ya da daha basit insanlara kalmıştı. Leylek’in görevi ise özeldi. İnsan dünyasının merkezinde olan bir aktivitenin ayıplı meyvelerini sahiplerine ulaştırıyordu. Neden bu kadar ulvi bir görevi insanların kendilerinin yapmadığını çok zaman önce merak etmişti ama onlarla biraz daha yakınlaşınca merakı azaldı. Genellikle kendilerinin merkezinde olduğu pragmatist bir dünyada, hedonist davranışlar sergilemeye meyilliydiler. Lakin bütün bu materyalist bakış açısına rağmen hâlâ mutluluğu maneviyatta arıyorlardı. Hâlbuki duyu organlarıyla algılayabildikleri dışında algıladıkları tek şey hiçlikti.

Leylek’in görevini önemli yapan, insanların utanç duyduğu bir eylemin sonuçlarını dünyaya getirmesi değildi. Dünya’ya yeni gelen insanların kişiliğini oluşturmadaki eşsiz yeteneğiydi. Bir nevi çeşitliliği sağlıyordu. O yüzden bu ikizleri yukarıdaki manzaraya getirmişti. Kaşif olmaya uygun gözüküyorlardı. Ufak gözlerinin yanarak gördüğü ilk manzara buydu ve hayatları boyunca bunu unutamayacaklardı. El değmemiş zihinlerinde bu manzara yıllarca hayalleriyle marine edilecekti. Vakti geldiğinde içlerinde bir ses onları çağıracaktı. Bu çağrıyı kulak ardı edebilen henüz olmadı; hayallerindeki manzarayı bulan da…

Storky He had long since strayed from the Lilac Route. The last 1,653 wingbeats he had expended were not meant to reach his final destination. They were for a brief rest — and, more importantly, to avoid surrendering all control to humans. That he had been forced to beat his wings an extra 1,653 times just to rest made him feel, deep down, that something was wrong.

The Stork glanced at the twins in his bundle. With wide, astonished eyes, they looked first at him, then at the landscape. They were impressed. The Stork took a deep breath and relaxed. Humanity’s dirty work was left either to simpler animals or to simpler people. The Stork’s duty, however, was special. He delivered to their owners the shameful fruits of an activity that lay at the very center of the human world. Long ago he had wondered why humans did not carry out such an exalted task themselves, but as he drew closer to them, his curiosity waned. In a pragmatic world with themselves at its center, they tended toward hedonistic behavior. Yet despite this materialist outlook, they still sought happiness in spirituality. In truth, beyond what they could perceive with their senses, the only thing they perceived was nothingness.

What made the Stork’s task important was not that he brought into the world the consequences of an act humans felt ashamed of. It was his unique ability to shape the personalities of those newly arrived in the world — providing, in a sense, diversity. That was why he had brought these twins up to this vista. They looked fit to be explorers. This was the first landscape their tiny, blazing eyes had seen, and they would never forget it for the rest of their lives. In their untouched minds, this scene would be marinated for years with their dreams. When the time came, a voice within them would call. No one had yet been able to ignore that call, nor had anyone found the landscape of their dreams.