İsmet Özel üstadın çok sevdiğim “Savaş Bitti” şiirinden hareketle dile gelen bu dizenin Japonya’da…

“SAVAŞ BİTMİŞ, BEN NÖBETTE UNUTULMUŞUM’’

İsmet Özel üstadın çok sevdiğim “Savaş Bitti” şiirinden hareketle dile gelen bu dizenin Japonya’da ikinci dünya savaşından beri dağlarda saklanan ve savaşın bittiğinden haberi olmayan askerin acıklı hikayesinin yanında bir çok benzerliği var mı nöbette unutulmuş olmanın ?

Nöbette unutulmuş olmanın insanın canına batan tarafı neresidir ?

Savaş bittiğinden habersizlik mi ?

Bittiği bile farkına varılamayacak bir savaşa tutuşmuş olmanın yanılgısı mı ?

Savaşmak mı? Nöbet tutmak mı? Nöbette unutulmuş olmak mı?

Biten savaşların hemen ardından geliveren ganimet devşiricilerin arasında olmak veya bu uğurda emir gelmeden nöbet yerini terk etmek veya savaşa hiç bulaşmadan işin sadece ganimet kısmıyla ilgilenmektense nöbette unutulmuş olmayı yeğlemek her zaman daha iyidir oysa.

Savaşta olmak da nöbet tutmak da nöbette unutulmuş olmak da bir duruşun ifadesidir.

Selam ; savaşta olana, her daim nöbet tutana, nöbetinden bıkmayanlara.

Selam, adı her daim bir ‘’intikam’’ olarak anılacaklara.

Selam, kalbinin tam ortasına modernizmin bayrağını hiç dikmemişlere.

Selam, kapitalizmin esprilerine hiç gülmeyenlere.

Selam, küresel şartlara, sermayedarlara,silahlara, zalimlere ve ambargolara boyun eğmeyenlere.

Selam, sömürücü küresel hegemonyaya daima yan çizmiş, emperyalizme, sekülerizme ve ırkçılığa ayak bağı olmuş, sistemin dışında kalmanın onurunu hayat boyu yaşayanlara.

Hep gurbette olup, tek başına hayal kuranlara.

Umudunu diri tutanlara.

Okçular tepesini yalnız bırakmayanlara.

Kısaca nöbette unutulanlara…