Kırık Mavi Sesimle Son Şarkı

Romantic Encounter (1864) — Mihály von Zichy

Ödüyorum kefaletimi ve serbest bırakıyorum ruhlarımı. Yağmurlu göğün renkleriyle benzeşen o yumuşak ve şefkatli renkler… Kaç yanı varsa yalnızlığımın, o kadar ruhta demleneceğim. Birazdan, o mavi, o mor ve o kızıldan sarıya bulutsuları içime katacağım. Tıpkı can verir gibi, can alacağım. Çünkü ödedim borcumu. Işıktan, renkten ve nefesten yapılma olacak her şey. Her şey hafifleşir, bu resme bir bardak su dökülüvermiştir. Hamurumun kalbi yumuşamış ve renklerimi ikna etmiştir; dalgalanmaya, hafiflemeye ve kendinden başka hiçbir şeye benzememeye.

Sevgiden yontulmuş bir taş olmayacağım. Olmayacağım camın içinde bir turuncu balık, güzel gözlü kızla konuşmayacağım ve ona bakmayacağım. Kafeste kuş olmayacağım çünkü canıma yetti, yaktım evimi çoktandır.

Cepheye geri dönmeyeceğim çünkü tüm mermileri yuttum ağrıkesici diye, silahımın içine su doldurdum. Ve bunu söylerken bağırmak, ağlamak istedim. Silahımın içine su koyup çocuklara verdim. “Sen daha fazla ıslanamazsın, zaten yorgunsun” dedi ve dizime yasladı dalgalı başını. Parmaklarım daldı denizlerine ve orada buldum kendimi. Dikkatli olmalıydım kendimi dalgaların arasından sıyırırken. Dikkatle tuttum kendimi, kendimi kendime çektim. Öptüm çocuğu yanağından, onun için dua ettim. Çocuklar diğer çocuklarla olmalıydı. Eğilip üfledim dalgalarına, üflerken bir dilek diledim. İlerledi sonra döndü baktı bana, gitmesini istedim.

Otların üzerine uzandım. Karıncaları aradım, aradığını bulmanın sevincini bilir misiniz? Peki ya içinizden birine seslenip onu bulmayı hiç denediniz mi? Karıncaları buldum sonunda. Onlara derdimi diyemedim.

Kendimi kendimde nereye koyduğumu unuttuğumu hatırladım. Demek bu yüzden dedim kendime. Kendini kendine alıştırman lazımdı biraz, malum uzun oldu ayrılık.

Maviyi seçtim, suda dağılan bir mavi seçtim bunun için. Ferahladım, gök kaldırdı beni yukarı. Ses düştü avucumdan aşağı, şarkı bitti…

-h