*2000’s turkıye editörü tarafından tasarlanmıştır***

mahmut ayhan‘dan bir şiir: “benim bulutumun şapkası var…”

kağıttan gemiler yapmak

Ben bir cenaze odasında Bütün gözlerin ağladığını sanırdım Ağızların konuşmayı unuttuğunu gözlerin.. İlkbahar hep böyle gelir Her yeni başlayış biraz daha yaralı olur Hep kabuk bağlamış bir dizim olur sanırdım

Şayet bir gün, İki kişi, dört göz aynı pencereden bakarsa Pencere ortak ama görmek farklı olacak Su buharında kaynayan umutlar Bir kuş gibi yükselirse göğe Sonu belli, lakin zamanı sır olacak Görmek belki de bazen gömmek Göz göze gelmekse ölmek...

Gökyüzüne kağıttan bir gemi bıraktım Bulutlarla anlaştım, batmayacaktı Benim bulutumun şapkası var Onu korur güneşten de aşktan da Bir sırrım barınır, çay köpüğümde Kimi kedilerin eceli bir kara lastik olur Bir gün denizler dalgalanmayı unutur Kuşlar uçup kanatları tutmaz Ateş insanın içini ısıtmak yerine Dışını titretirse, işte o zaman Benim gemim batmıştır.

Gökyüzünden toprak çaldığım için Kiraz ağacından merdivenimin kaymasıyla Yollarda uyuyan Mor eriklerden düştüm Çürüyüp yere kondum Karıncalara yem oldum

Fildişi kulelerden başlar düşüp Çelikten yeminler paslanır Özgürlük yazıyla değil de Bilinçle olursa Lambalar akıllar için yanarsa Dünyaya bahar gelmiştir