Czego dowiedziałem się po roku o łajce zachodniosyberyjskiej (chyba)

Rok temu zdecydowaliśmy się na pieska. Ogłoszenie znaleźliśmy na Facebooku jednej z toruńskich fundacji, która przywoziła zbłąkane zwierzęta z Ukrainy. Na zdjęciu zobaczyliśmy małą, słodką suczkę. Wtedy — Kiki. Dzisiaj, z tego względu, że odebraliśmy ją w pierwszy dzień wiosny — Vesna (po ukraińsku wiosna).

Vesna jest łajką zachodniosyberyjską. A przynajmniej tak nam się wydaję. Do Polski trafiła razem z mamusią i siedmiorgiem rodzeństwa — wszystkie zostały szczęśliwie wydane. Mamusia okazała się rasową łajką, ojciec pozostał nieznany. Dlatego nie możemy założyć, że jest ona stu procentowym psem rasowym. Oczywiście niczego to nie zmienia, bo decydowaliśmy się na psa jedynie na podstawie spikselowanego zdjęcia. Fakt, że jest rasowa, mógłby być dla nas ułatwieniem w rozumieniu jej predyspozycji.

Wpisuję więc w Google: „łajka zachodniosyberyjska”. I tutaj pierwsze zdziwienie. Przecież przyjechał z nami mały piesek, a ma z niego wyrosnąć coś tak dużego? Po roku mogę potwierdzić, że wygląd się zgadza. Tak jakby. Mówię tak, bo nie znalazłem dwóch podobnych psów — każdy jest inny. Natomiast zdecydowanie ma cechy charakterystyczne: wilkowata aparycja, długie i chude nogi, zawinięty ogon, postawne karczycho oraz szeroką klatkę piersiową.

Drugim zdziwieniem było dla mnie wykorzystywanie łajek do polowań. To mogło znaczyć, że pies będzie potrzebował dużo ruchu i będzie energiczny. Nie myliłem się. Dwugodzinny spacer to minimum, żeby ją zmęczyć. Czasami nawet biegamy. Sprawiłem sobie pas z elastyczną smyczą, zabieram zawsze ze sobą mały plecaczek z dwoma butelkami wody — jedną dla siebie, druga dla mnie. Moja aktualnie najdłuższa trasa ma 10 kilometrów. Po takim odcinku wracam zmachany i zdyszany. A ona? Uśmiechnięta i zadowolona, że jesteśmy już po rozgrzewce. Jej instynkt łowiecki oddziałuje również na inne zwierzęta. Dlatego koty, ptaki, wiewiórki czy nawet sarny — trzeba uważać, by nasza łajka się za nimi nie puściła. Według informacji w Internecie pies ten jest wykorzystywany do polowania na dziki oraz jelenie, a wideo na YouTubie pokazuje, że i nawet do niedźwiedzi, dlatego warto pamiętać na spacerach, by smycz była zawsze napięta.

Łajka to także — tak, jak napisali — bardzo inteligentna rasa. Vesna bardzo szybko podłapała wszystkie komendy, których chcieliśmy jej nauczyć. Problemem jest tylko jej zadziorność. Pies ten bywa niezależny i mimo że słyszy polecenia, wie, że mówi się do niej, wykona je, kiedy będzie miała do tego ochotę. Czasami nie potrafią przekonać nawet smaczki. Łajki to w końcu szpice, psy pierwotne, co często właśnie charakteryzuje się u nich takich zachowaniem.

A jakie są do innych psów? Vesna kocha każdego psiego i ludzkiego kompana tak samo, jeśli tylko dobrze go pozna. Do każdego jest nieufna i zawiera znajomości z pewną dozą bezpieczeństwa. Kiedy tylko przekona się do wąchanego obiektu i nie znajdzie w nim zagrożenia — gwarantuje mu w pełni swoje towarzystwo. Jako pies domowy silnie przywiązuje się do swojego stada. Są momenty, w których woli pobyć sama, ale raczej poszukuje bliskości. Kiedy ma zapewniony ruch i jest w pełni wymęczona, wtula się w poduszkę, a jeszcze lepiej w człowieka, i zasypia.

I to chyba tyle. Oczywiście jest więcej cech, o których mógłbym opowiedzieć, jednak wybrałem te, które według mnie są najważniejsze i najbardziej przydatne dla potencjalnego właściciela łajki. Jeśli masz więcej pytań, możesz do mnie napisać na moje sociale lub mejla — chętnie na nie odpowiem. Przy okazji mogę zostawić również link do artykułu o tej rasie. Ze wszystkich dostępnych online wydawał mi się najbardziej treściwy i adekwatny.

Ten tekst ukazał się oryginalnie 26 marca 2023 roku na stronie irrealizm.pl, którą w całości przeniosłem na medium.