Çabala, Sebat et, Başar…!

İnsan ömrünün her bir evresi, kat edilmesi gereken uzun yollara sabretmemizi gerektiren zamanları içeren döngülerle bezenmiştir.

Günümüz insanının -özellikle de gençlerin- büyük çoğunluğu çabalamak, sebat etmek ve bu sayede herhangi bir konuda başarıya erişmekten imtina eder halde maalesef. Halbuki insanın özünde, hatta yaradılışında çabalamak vardır. Bunun da farklı sebepleri vardır.

Çok sevdiğim bir örnektir… Bir bebeğin yürüme süreci ortalama 10 ile 18 ay arasında sürer. Bu süre zarfında bebek çok çeşitli aşamalardan geçer.

İlk aşama oturmayı öğrenmektedir. İlk 6 ayın neticesinde bebek oturmayı başarmalıdır. Oturmak bedenini nasıl kullanacağının keşfedilmesinin ilk adımıdır. Sonraki aşamada etrafındaki nesnelere tutunarak kendini yukarı çekmeye çalışır. Fakat gövdenin yukarı kalkması için bacaklarını güçlendirmelidir. Genellikle oturmayı keşfinden sonra 4–5 aylık bir süreyi de bu deneme ile geçirir ve nihayet kendini kaldırmayı başarır. Sonraki adım gezinmek veya bilindiği adıyla “sıralamaktır”. Etrafındaki uygun nesneleri keşfeder, onlara tutunur ve tutunarak gidebileceği alanlara ilerleyebilir hale gelir. Son aşamada ise, bir bacağının üzerinde yükselirken diğer bacağının üzerinde dengeyi sağlamayı öğrenir… Ve o an geldiğinde, alkışlar eşliğinde yepyeni bir evreye geçilir…

Farklı motivasyon unsurları da faydalı olabilir elbette :)

Bugün iş hayatında, sosyal hayatta veya eğitim hayatında kısa yoldan “yükselmeyi”, “köşeyi dönmeyi” veya “mezun olmayı” hedefleyen nice insana denk gelmişsinizdir. Bu durumun yaşanmasında sosyal medya etkisi, yaşanan çevresel zorluklardan bir an önce kurtulma isteği ve benzeri çeşitli etkiler olabilir. Belki doğal da karşılanabilir ancak…

Mutluluğun, gerçek zenginliğin ve başarının anahtarı, bizi daha fazlasını başarmaya zorlayan mücadeledir. Mücadele, kişisel gelişime ve zorlukların üstesinden gelmeye yol açtığından, ruhumuzun tekamülü ve kalıcı mutluluk için elzemdir.

Yapılması gereken ilk adım varılmak istenen noktanın tespitidir. Bunu kimi insan somut olarak belirleyebilir, kimisi ise hayal eder. İkisi de belli ölçüde makbuldür, zira en uçuk hedefe erişmeyi denemek bile hedefsiz hareket etmekten yeğdir.

Bebek örneğinde ilk aşamanın gövdenin tanınması oluşu gibi, öncelikle insanın kendisini çok iyi tanımaya gayret etmesi ve özünü idrak etmesi gerekir. Kendisini neyin gerçekten memnun edeceğini, nelere yetkin olduğunu iyice özümsemeli ve ondan sonra harekete geçmeye başlamalıdır.

Çıkacağınız yolculuğun tek başına başarabileceğiniz bir yolculuk olmadığını lütfen unutmayın. Nasıl bir bebek hareket etmek için ayaklarını kuvvetlendirdikten sonra, kendini çekebileceği bir nesneye ihtiyaç duymaktadır; insan da hedefine varmak üzere çıktığı yolculukta farklı birçok desteğe ihtiyaç duyacaktır. Bu kimi zaman bir bilgi kaynağı, kimi zaman bir dost, kimi zaman bir hayat arkadaşı, bir aile büyüğü, bir mentor vs. olabilir. Önemli olan onun elinden kimin tuttuğunda gerçekten ayağa kalkacak cesareti kendinde bulacağıdır.

Pek çok insan, gerçekte aşmaları gereken engelleri aşarak doyuma ulaşmak yerine, dış faktörlere dayalı olarak seçtikleri yollar nedeniyle veya hızlı kazanımlar peşinde koştukları için hayatlarında amaçtan yoksundur. Onlar için tek ideal, varmak istedikleri noktaya bir an önce varmaktır. Bu çabalarında geçen sürede neler kaybettiklerinin farkına çok sonra varacaklardır.

Bilgisayar oyunlarına mutlaka denk gelmişsinizdir. Zorlu bir bilgisayar oyununda yüksek zorluk seviyesiyle mücadele etmek, daha kolay bir modda hızlandırılarak elde edilemeyecek kadar tatminkâr bir başarı ve neşe duygusu yaşatacaktır.

Lakin unutulmamalıdır ki, evrenin düzeninde ve insanın gelişim yolculuğunda her insanın kendine has bir zamanı vardır. Belli döngüler ancak o zaman geldikten sonra gerçekleşmeye başlar. Buna kimisi olgunluk, kimisi bilgelik, kimisi talih der…

Yine iki sevdiğim örnek… Barack Obama, 2008 yılında ABD’nin 44. başkanı olarak seçildiğinde 47 yaşındaydı. Düşünün, dünyanın en güçlü ülkelerinden -belki de en güçlüsünün- 47 yaşında başkanı seçildi. Birçok insanın henüz hayatını yeni yeni rayına koyabileceği bir yaşta, böylesine büyük bir mevkide görev almak tahminen müthiş bir tatmin unsurudur.

Öteki tarafta, şüphesiz birçok sinema severin izlemekten müthiş keyif aldığı, dünya çapında aktörlerden Morgan Freeman... Enteresandır ki, Morgan Freeman oyunculuk denemelerine 8 yaşında okulda verilen başroller ile başlamış ve sürekli denemiştir, ancak bütün denemelerinin sonunda 1994 yılında akıllara kazınan “The Shawshank Redemption” filmi ile tanımış ve usta oyunculuğunu tüm dünyaya 60 yaşına yaklaşırken gösterebilmiştir.

Başarının veya tatminin ne olduğunu da iyice sorgulamak gerekir. Kimi insan için üst mevkilere erişmek, kimisi için maddi zenginlik, kimisi için geniş bir ailedir başarı. Ruhu ne kadar gelişmiş ve doymuş ise, varlığı o kadar maddiyattan uzaklaşır insanın; lakin gerçek zenginliğin maddiyat olmadığını anlayacak idraka erişmiştir. O noktadan sonra farklı kazanımlar, yeni hedefler aramaya başlar ve işte tam o noktada gelişim başlar.

Özetle, hayatta herkesin bir çalar saati vardır. Üstelik bazıları için bir kereden fazla da çalabilir… Çalışmaktan, çabalamaktan imtina etmeyen, dürüstlüğü ve iyiliği düstur edinen ve o ana kadar sebat eden herkes için çalar saat bir gün mutlaka çalacaktır, başarıya mutlaka ulaşacaktır…

Gönlünüzden geçen başarıya ulaşmanız dileğiyle… :)