Özlemek

Özlemden bahsetsek ya biraz, hazır herkes de kendi hapishanesini yaşıyorken şu an. İnsan tanımadığı bir kişiyi özleyebilir mi? Özlem bir sis bulutu gibi. İçinde ürkek ürkek yürürken çevreni -veya çevrendekileri- bile göremezsin. Baktığın her yerde bir yol özlemi ama baktığın her şey bir anlık başka imgeler oluverir zihninde. Özlem derdine yakalananın zihni hep başka resimlerde, hep başka zamanlarda…

Birileri varmış, iyilermiş, özellermiş, güzellermiş. Şu an ise yoklarmış. Ama keşke olsalarmış. Çünkü bizim özümüzde bir parçamız olmuşlar onlar, “ben”leştirmişiz onları kendimiz ile. “Öz-le”mişiz. İyi de ne ara bulduk ki kendimizi, ne ara o insanı tanıdık ve ne ara özümüze kattık onu? Ayaküstü ettiğimiz muhabbet ile mi, vaktinde aldığımız ortak ders ile mi özümüz sürtüştü, birleşti?

Bence bir o kadar önemli bir soru da şu: İnsanlar sadece temsil ettikleri şeyler midir? Bir duygu mudur, bir fikir? Bir kanal, bir yol, bir rahatlama, bir ayna? Özetle, babanı baban diye mi seversin yoksa olduğu kişiyi mi seversin? Babalık mi sevilir yoksa baba olan o kişi mi? Aşık olduğun kadın/adam bir kimya çözeltisinin hedefi olan şekil, ses ve dokunuş mudur?

Ya, bilmem ki. Ben de bilmiyorum. Sanırım değildir. Ama kafam karışık açıkçası. Bazı akşamlar bir özlem basıyor, keşke olsaydı diye birilerini/bir şeyleri düşünüyorum. Özlemesek keşke. Boktan bir his işte. Keşke hep iyi hissetsek. Baksana, özlemin bokunu uyuşturmak için insanlar neler neler yapıyorlar. Uyuşturmak için neler neler yapıyorlar.

Uy-mak

Uyuş-mak

Uyuştur-mak.

Özlediğim şey gibisini bulamadım da, bari elimde olanı bir şekilde uydurayım “uyuşturayım”. Galiba soruma cevap buldum. İnsanlar sadece bize hissettirdikleri kadarlar. Kim olduklarının önemi de oraya kadar ancak gidiyor. Yalan dünyaya bak. Çoğumuz da hayatımız boyu bir karakter oturtmaya çalışıp duralım. Mazallah, bir de tutarlı olmaya çalışanlar var.

Delisiniz lan.

Eğer evrimimiz hakkında düşündüklerimiz kısmen de olsa doğruysa, bizim sosyal bir varlık oluşumuz çok önemliymiş. Keskin dişler yok, pençeler yok, çok kuvvetli bacaklar yok, zehir yok, rererörö. Ne var peki? Türünün diğer örnekleri ile ortak çalışmamızı sağlayan bir dış kabuk (neokorteks) filan çok girmeyelim. Özetle, kabul edilmek ve bağ kurmak hayati öneme sahip. E iyi de, şu anki çağda hayatın kendisi o kadar bir öneme sahip mi? Tavuk yumurtadan çıksa anlarım da, olmayan tavuktan yumurta çıkıyor. Yani, hayatta kalışımız neredeyse banko, ama buna rağmen sürekli bir bağ kurma isteği, sürekli bir ben farkındalığı. Yine gariptir ki, bu ben de büyük oranda başkaları için var olan bir ben.

Ben öyle değilim dersen ağzımı açıcam…. Neyse.

O zaman hayatımızın değerini baya baya hesaplayabiliyoruz. Seni özleyecek kişiler kadar senin değerin. Neyse ya, çok orijinal (!) olmaya başladım, fazla uzatmadan toparlayayım.Özlüyorum. Bazı insanlar çok güzel. Keşke özlemesem. Evde oturup daha iyi hissedebilsem direk. Next-next-next-finish.

Iğh. Kendimden sıkıldım. Kafamın içinden de çıkamıyorum.

İyi geceler. Dikkatli olun la. Özleyeniniz filan olur.