Kendini Y(D)oğurmak

Bence insanın en büyük başyapıtı kendisi olmalı.

Photo by Alex Jones on Unsplash

Çok uzun zamandan beri bir insanın kendi karakterini inşa etmesi bana hep elindeki kil hamuruyla bir heykel yapmakmış gibi geliyor. Herkes heykelini farklı koşullarda ve farklı yerlerde inşa ediyormuş gibi. Eskiden bu heykel yapma olayından hiç keyif almazdım çünkü çok çabalıyordum. Tabii o zamanlar bunun farkında bile değildim. Ergenlik gereği herkes karakteri için ister istemez savaş veriyor sanırım. Ergenlik kötü ya da “cringe” bir şey değil aslında. Sadece kendini ilk defa gören ve gördüklerinden hiç hoşlanmayan çocukların geçirdiği bir dönem.

Savaş diye betimlediğime bakmayın, bana savaşmakmış gibi gelen yıllar belki de bazı insanların hayatlarının en güzel yıllarıydı. Tabii ben de her daim savaşmadım, hayır. Ancak çok çaba sarf ettiğimi söyleyebilirim. Şu an olduğum kişi olmak için çok uğraştım ve kendimi tekrar bir hayal kırıklığına sürüklemek istemiyorum.

Bunu nasıl yaptığımı soracak olursanız sanırım her şeyden önce geçmişi arkamda bırakmayı öğrendim diyebilirim.

Çok basit bir cümle ve çok sıradan bir şeymiş gibi görünse de aslında en önemli parça geçmişi arkanda bırakmaya hazır olmak. Daha doğrusu hazır olmayı seçmek. Bazen geçmişi arkanda bırakmak dünyadaki en cesaret isteyen şey olabiliyor. Kendinizi korkak biri olarak bile görüyor olsanız da, dünyanın en cesur insanı olsanız da bu kararı almak eşit derecede zorlayıcı.

Geçmişi arkamda bıraktıktan sonra diğer ikinci kural geçmiş hakkında düşünmemekti. Sanırım bunu yapmanın püf noktası sürekli meşgul olmak. Tabii ki sürekli meşgul olamazsınız. Ancak aklınıza geldiğinde gidip size çocukluğunuzda yaşadığınız o acı tecrübeyi hatırlatan bir şarkı açmak yerine bir kitapçıya gidip uzun süredir almak istediğiniz bir kitabı alabilirsiniz, bir müzik aleti çalabilir, basketbol oynamaya çıkabilir veyahut ders çalışabilir ya da herhangi bir dil öğrenebilirsiniz. Tabii ki oturup sizi üzen şeyler hakkında düşünmek daha kolay ama kolaya kaçmak sizi dibinde oturduğunuz o kuyudan çıkarmayacak. Kuyunun dibine itilmiş olsak da sonuçta orada oturmayı seçen bizleriz.

Burada demek istediğim acınızı yaşamadan hemen kurtulmaya çalışın, kendinizi görmezden gelin demek değil, tam aksine önce oturup içinize bakarak bir kuyunun dibinde olduğunuzu fark etmeniz gerekiyor. Başta bu dehşet verici ve korkunç gelebilir. Hatta çok üzülebilirsiniz de ancak nerde olduğunuzu görmeniz gerekiyor. Elleriniz titremeden bir kapı kilidini açamayacak haldeyseniz belki de artık o kuyuyu terk etmeniz gerekiyordur. İnsan sonsuza dek oturup kendi çocukluğunun, duygularının, yaşanmışlıklarının yasını tutamaz ki. Tutmamalı da. Bazen kalkıp kuyudan çıkmayı bilmemiz gerekiyor.

Kuyuda olduğunu görmek ve kuyunun dibinde olduğunu kabullenmek en zor parçalar. O dehşet verici duygulardan kaçmayın. Kendinize hissetmek için zaman verin. “Hayır, ben aslında öyle hissetmiyorum. Bu beni üzecek bir şey değil ki.” diyerek duygularınızdan kaçmak yerine kendinize duygularınızı itiraf edin. “Evet, bu çok saçma ve hiç mantıklı değil ama böyle hissediyorum.” Ya da kendinize bir duyguyu çok uzun süredir taşıdığınız için kızmayın. “Evet, üzerinden yıllar geçti ama ben hala ilk günkü gibi yas tutuyorum. Böyle hissediyorum, bu benim kalbimin içinde dönüp dolaşan bir duygu ve ondan kaçamıyorum…” Tabii duygularınızı kabullendikten sonra onların sizi ele geçirmesine de izin vermeyin. Unutmayın her türlü duygu geçmese bile kabullenilip, dönüştürülebilir.

Sahip olduğum bu zor duygulardan kaçmak yerine onları kabullendiğimde kendimi uzun süredir ilk defa özgür hissettim. Hatta ve hatta size çok saçma gelebilir ama ben kendi duygularımı kabullenerek çok cesur hissettim ve onları arkamda bırakırken neden bırakmam gerektiğini daha net bildiğim için kendimi sabote etmek yerine geçmişi ardımda bıraktım.

Geçmişi ardınızda bırakırken kendinizi daha yakından tanımak için farklı şeyler yapmak gerçekten yardımcı oluyor. Normalde okumadığınız bir tür kitap okumak ve satırların arasında size benzer bir olay yaşayan karakterin nasıl tepki verdiğini görüp kendi durumunla karşılaştırmak veyahut izlediğin bir filmde karakterin söylediklerinin, tam olarak senin içinde durmadan sızlayan o yarana parmak basması ve senin sızladığını bile yeni anladığın o yarayla bakışmak…

Bahsetmişken güzel bir kısma değindim. Bazen, bazı olaylar bizi öylesine derinden yaralıyor ki bizim fark etmediğimiz birçok parçayı kırmış oluyor içimizde. Yani sizin karakterinizi inşa ederken yaptığınız heykelinizin üzerinde çizikler, çatlaklar ve hatta kırıklar oluşturabiliyor. Benim demek istediğim de bu. Önce heykelinize olanlar hakkında üzüldükten ve eski halini yad etmek için kendinize zaman verdikten sonra heykelinize dikkatlice bakmalı ve üzerindeki bütün hataları fark etmeye çalışmalısınız.

Photo by Marianna Smiley on Unsplash

Başta kırıklar ve çatlaklar herkes gibi beni de çok üzüyordu ama zaman geçtikçe fark ettim ki hasar ne kadar büyük olursa heykelimi tekrar düzelttiğimde ortaya çıkan sonuç çok daha güzel oluyor. Eğer heykelinizin parmakları koparsa bu, parmaklarınızı daha güzel yapmanız için bir fırsattır. Eğer biri heykelinizin göğsünde koca bir delik açarsa belki de o deliğe çiçekler daha çok yakışır. Eğer biri sizi tamamıyla yıkarsa bir daha kimsenin yıkamayacağı çok güçlü bir heykel yapmayı öğrenirsiniz…

Bu söylediklerimi yapmayı ben de her geçen gün tekrar ve tekrar öğreniyorum. Kendime karşı daha sabırlı ve kibar biriyim artık. İnsanlara çok anlayışlı ve destek verici şekilde davranırken her şey için kendimi suçlamayı bıraktım…

Niye bilmiyorum bu hafta da bundan bahsetmek istedim. Umarım bunu okuyan sana da bir şeyler gösterebilmişimdir. Okuyan herkese teşekkür ederim.

Son olarak, kendinizi hayatınızın baş yapıtı hâline getirin. İnsanlar size baktıklarında bir sanat eseri görsünler. :)

Photo by Anastacia Dvi on Unsplash