Kelimelerin Sustuğu An: İçgörü ve Nevrotik Yaratım

​İnsan, içinde bulunduğu dış ve fiziksel dünyayla birlikte sadece etten kemikten bir bedenden ya da soyut anlamda fark edilen sıradan bir ruhtan çok daha fazlasıdır; kendi yaratıcılığıyla birlikte var ettiği, o ezber bozan "fark etme" anlarına sahiptir. Bu deneyim oldukça kişiye özgün, içinde zıtlıkların uyumunu, yani bir Ying-Yang dengesini barındıran katmanlı kavramları kapsar. Kendi benliğine dair kazanılan içgörüler, aslında o her zamanki tanıdık öznel gözle gerçekleşmez; insanın kendi yaratıcılığıyla ortaya koyduğu, benim deyimimle o dışarıdan bakan benlikle —yani bir objektle— kurduğu, zihni aniden aydınlatan o sarsıcı kişisel kırılma anlarını oluşturur.

Zamansız Bir Girdap: Hızlı ve Yavaş Bu aydınlanma anlarında kişinin duygu ve düşüncelerini sözel olarak ifade etmesi neredeyse imkansızdır; çünkü deneyimin kendisi akılalmaz bir şekilde hem çok hızlı hem de çok yavaştır. Kafa karıştırıcıdır; birçok duygunun aynı anda yüzeye çıkmasına izin verirken, kişiyi bu yoğun duygu karmaşası içerisinde adeta zamansız bir bulmaca noktasında tek başına bırakır. Her şey çok hızlı akar; düşünceler gelir, gider, gelişir, dönüşür ve hiç durmadan evrilir. Ancak bu kafa karışıklığı, sürecin kendi doğal ritmi içerisinde evrilmeye başladıkça beraberinde derin bir rahatlama getirir. Bu rahatlamanın tam olarak hissedildiği yer ise, kazanılmış o ağır içgörünün kabullenişini ve varoluşsal sorumluluğunu barındırmaktadır. Bu süreci deneyimlemek; onlarca karmaşık duygu ve düşüncenin, o içgörü havuzunun içinde aldığı yeni ve sarsıcı şekillerle birlikte bizzat yaşanması anlamını taşır.

Dilin Yetersizliği ve Bölünmez Akış İşte bu yüzden insan; yaşadığı bu özgün, yaratıcı ve daha önce hiç tanık olmadığı o tanıdık olmayan içgörüyle birlikte kendini dış dünyaya aktarmaya çalışırken, sözel dilde çok daha yavaş kalacaktır; kelimeler o zihinsel hızın gerisinde kalır. Aynı zamanda o anın tam içerisinde insan, kendiyle olan iletişiminde en derin, en kutsal halindedir ve zihnindeki bu benzersiz akışı asla bölmek istemeyecektir. Anın içinde bunu dışarıya aktarmaya, kelimelere dökmeye çalıştığında bile içerideki o evrilme ve dönüşme durumu devam ettiğinden, kendini ifade etme biçimi ister istemez nevrotik bir noktada, zihnin sınırlarını zorlayan bir kaos halinde olacaktır.

Ve bu yaratıcı sürecin, her ne pahasına olursa olsun bölünmemesi, insanın kendi benliğiyle buluşabilmesi açısından hayati bir önem taşır.