Kalabalığın İçinde Arayıştaydım, Arayış Bitince Kalabalık Da Bitti

Uzun bir süre kalabalıkların içinde oldum. Dernekler, toplantılar, buluşmalar, sohbetler… Bunu “sosyal olmak” ya da “insanları sevmek” olarak adlandırıyordum ama sonradan fark ettim ki, asıl mesele bu değildi.

Aslında ben bir şey arıyordum.

O dönem hayatımda gerçekten derin bir bağ yoktu. Beni anlayan, benimle aynı yerden bakan, suskunlukta bile temas kurabildiğim biri yoktu. Bu eksikliği kalabalıkla telafi etmeye çalışıyordum. Belki bilinçli değildi ama hep şu duygu vardı: “Belki burada biri vardır.”

Kalabalık bu yüzden anlamlıydı. Orada olmak bir amaç değil, bir ihtiyacın sonucuydu.

Derin Bağı Bulunca Bir Şey Değişti

Zamanla, aradığım o bağı buldum. Bir kişiyle gerçekten derin, sahici, yorucu olmayan bir temas kurabildiğimi fark ettim. Ve ilginç bir şekilde, tam o anda başka bir şey oldu:

Arayış durdu.

Arayış durunca, kalabalıkların içindeki varlığım da anlamsızlaşmaya başladı. Eskiden “normal” gelen sohbetler artık beni yormaya başladı. İnsanları hâlâ seviyordum ama onlarla sık görüşmek istemediğimi fark ediyordum.

Bu başta suçluluk yarattı. “Bir sorun mu var?”, “Değişen ben miyim?”, “İnsanlardan mı uzaklaşıyorum?” gibi sorular döndü durdu.

Ama biraz durup dürüstçe baktığımda şunu gördüm:

Ben hiçbir zaman kalabalıkta olmak istememiştim. Kalabalıkta arayışta olmayı istemiştim.

İnsanları Basit Görmek Değil, Daha Fazlasını Görmek

Bu süreçte fark ettiğim bir başka şey de şu oldu: Artık insanları sadece söyledikleriyle değil, söylemedikleriyle de görüyordum.

Konuşmaların altındaki tekrarları, kaçışları, bastırılmış duyguları fark etmek… Bu bir “üstten bakma” hâli değildi ama kesinlikle daha yorucuydu.

Eskiden yüzeysel sohbetler beni yormuyordu çünkü ben de yüzeydeydim. Şimdi ise yüzeyde kalamıyordum.

Bu da bende şu hissi yarattı: “Burada olmama gerek yok.”

Bu insanları değersizleştirmek değil, kendimle daha dürüst olmakla ilgiliydi.

Sorgulama Kopuş Değil

Yaklaşık iki yıldır içinde bulunduğum bir dernek var. Oradaki insanları seviyorum, onlara karşı olumsuz bir duygum yok. Ama artık çok nadir görüşmek istediğimi fark ediyorum.

Bu bir reddediş değil. Bu bir doz ayarlaması.

Eskiden otomatik olarak sürdürülen ilişkiler, şimdi bilinçli bir filtreden geçiyor:

• Gerçekten istiyor muyum?
• Yoksa alışkanlıktan mı buradayım?
• Bu bağ bugün başlasa, yine girer miydim?

Bu soruların cevabı her zaman “hayır” olmak zorunda değil ama artık soruluyor.

Sonuç: Yalnızlaşma Değil, Sadeleşme

Bugün geldiğim yerde şunu net söyleyebiliyorum:

Ben insanlardan uzaklaşmadım. Sadece arayıştan çıktım.

Arayış bitince, kalabalık ihtiyacı da bitti. Geriye az ama gerçek temaslar kaldı.

Belki bu bir “uyanış”tır, belki sadece büyümek. İsmi çok önemli değil.

Bildigim tek şey şu:

Herkesle aynı yoğunlukta bağ kurmak zorunda değilim. Ve bu, kimseyi sevmediğim anlamına gelmiyor.

Bu sadece, kendimle daha dürüst olduğum anlamına geliyor.