Dedem Ceviz Ağacı

Photo by niko photos on Unsplash

Bitirmek kolaydır da başlamak genelde zordur. Geldiğim yerde yalnızlar yoktu ama kaygılar boldu. Gelenler nereden geldiğini unuttuğunda zaman da gidenlerin ruhunu soğurdu.

Öyleyse ayağa kalkma vakti, hiç usanmadan ve gök uyanmadan. Güneşe selam duran bir ağacın sabah gölgesinde ufalanan toprak. Üzerinde bir ufaklık, uzun dallardan sarkan, ufka bakan.

Yeşil bir ceviz ağacı, yaş, yaşlı ve hala yaşayan. Emektar bir gövde, yorgun, argın, durmadan çabalayan. Çatlamış ince bir derisi var, epey görünür damarlar.

Hayat ondan yaşını başını almış da budanmaktan gözlerinde yaş kalmamış. Rüzgar belini büktüğünden epeydir dik duramamış. Cevizlerine gölge yapmak uğruna yapraklarını güneşte yakmış.

Sorsalar pişman değil, üzgün değil. Etrafta düşmanı yok, kimseye küskün değil. Bir derdi var bendini aşmış ama kimseye yük değil. Poyraza doğru türkü fısıldamış, sorsak şimdiye dek kimse duymuş değil.

Bilen kimse kalmadı. Nadas diye geçirilen bu kaçıncı ekim? Hasat da vasat bir hayal artık. Tüm eylüller birbirine girdi. Hiçbirisinin parıltısı kalmadı. Gittiğin Ocak ayında dikilen fidanlar bu sene reşit. Ama tek bildikleri mevsim hazandır.

Bekleyen şeyler soğuyarak acırmış. Maşınga da yetmiyor kesmeye evin içindeki ayazı. Bir türlü yanmıyor topladığımız çam kozalakları. Haliyle kesiliyor ateşin çatırtısı. Yok oluyor çıraların tavandaki ışıltılı dansı. Bir de öyle ağır geliyor ki soğuk yorgan, çok sert olmaya başlıyor uzun yastık.

Belki bundan sonra daha hafif ve teyakkuzda olacak uykularımız. Sadece sisli rüyalarda mı buluşacağız? Giderken deprem olmasa da toprağın döşü daraldı. Yerin altına yeni bir soluk, balkonlara beyaz bir karartı.

Dünya dönmeyi bıraktı mı, bırakmadı. Mevsimler, bayramlarla yarışadursun. Güneş doğmaktan caydı mı, caymadı. Geceler, sabahları kovalayadursun.

Selvi ağacı sana ebedi huzurlu gölge. Ceviz ağacı bana edebi kuru özlem.