Cevabını bulamadığım sorular

Cevabını bilsem ortadan kalkacağına inandığım soru(n)lar

Hayatımı sürekli bir sorgu haline dönüştürmekten çok korkuyorum. Zihnim buna çok müsait çünkü algıladığım hiçbir şeyi sorup sorgulamadan kabullenemiyorum. Ama bu çok yorucu ve uzun vadede yardımcı olmuyor. Bu yüzden sormak istediğim ve cevabını alabilirsem geride bırakabileceğime inandığım sorular var.

Photo by Emily Morter on Unsplash

Bu sorularla herhangi bir mantık veya anlam ifade etme çabasında değilim. Sadece zihnim çatı katına kaldırılan ve bir daha dönüp bakılmayacağı halde yıllarca saklanan eşyalara dönmeye başladı ve ben her şeyi biriktirerek hayatı omzuma yük yapıyorum. Bundan kurtulmak istiyorum. Bundan kurtulmanın mümkün olduğunu düşünmek istiyorum.

Neden bu kadar çok kalıbın içinde yaşıyoruz?

Bunun sosyolojik açıdan birçok cevabı olduğunu farkındayım. Benim cevap bulamadığım kısım insanın aynı döngü içinde şikayet ederek ama hiçbir şey değiştirmeden yaşamaya devam etmesi. Neden bu kadar sorunu her gün yeniden tekrar ederek yaşıyorsun? Neden bir şeyleri değiştirmek için uğraşmanın anlamsız olduğunu düşünüyorsun? Neden herkes her şeyi bir anda güzelleştirecek sihirli bir değneğin varlığına inanıyor? Bugün gösterilen çabanın karşılığını neden kat kat fazlasıyla hemen bugün bekliyoruz? Neden bugün için çabalamak bu kadar az anlam ifade ediyor?

Neden duygularımızın onaylanmasına ihtiyaç duyuyoruz?

Bu soruyla tam olarak ne kastettiğimi bile bilmiyorum. Ama içimde sürekli devam eden bir duygu seli var. Ne hissettiğini sorgulamadan sadece yaşamaya odaklanan insanları kıskanıyorum artık. Hissettiklerimin mantıklı bir zemini olması gerekiyormuş gibi geliyor. Sürekli neyi neden hissettiğimi sorguluyorum. Duygularımın başka insanlar içinde geçerli olmasını istiyorum. Neden her şeyi en temel parçacığına kadar inceliyorum? Neden duygularımız başkaları tarafından da kabul gördüğünde normalleşiyor? Başkalarının anlamadığı bir duyguya sahip olmak o kişiyi anormal mi yapıyor? Herkes duyguları yaşantı ve tecrübelerine göre şekillenirken neden kendi duygularımızı başkalarının onayına bırakıyoruz?

Bir çiçeğin güzel kokmak için istemesi yeterli mi?

Olmak istediğimiz bütün güzel şeyler için biz yeterli miyiz gerçekten? İnsan kendine güzel olanı yakıştırır ama güzel olanın da o insana mı yakışması gerekir? Sadece istemek ve yola çıkmak yeterli mi?

Hayalleri güzel yapan gerçek olmaması mı?

Hayata bir check list olarak bakmak istemiyorum artık. Hayalini kurduğun bir şeyi gerçekleştirdin mi, check. Sonra hiçbir şey değişmemiş gibi devam ediyorsun. Ama hayal ederken böyle hissettirmiyordu. Daha yoğundu her şey. Her ihtimal. Sanki yeni bir hayata başlamak gibi hissettirmesi gerekiyordu. Neden gerçekleşmesi için uğraştığımız şeyler gerçekleşince sıradanlaşıyor? Bu sorunun mantıklı bütün açıklamalarına karşı önyargılıyım artık. Hayali daha güzel olan şeyi neden gerçekleştirmek için çabalayayım? Neden tamamladığım için rahatladığım bir görev haline dönüştürüp geride bırakayım?

Olmaktan korktuğun kişiye dönüşmek gerçekten korkunç mu?

Bu soruyu çok soruyorum kendime çünkü olmak istemediğim bir versiyonuma dönüşürsem artık bundan korkan versiyonum da yok olmuş olmayacak mı? Yani aslında bunun için endişelenmek bir anlamı olmayan hale geliyor. Ama endişelenmekten vazgeçmek de saçma geliyor çünkü beni istemediğim bir hale gelmekten koruyan şey de bu tetikte olma hali gibi geliyor. Çevrenin burada ana etken olduğunu düşünüyorum. Çevren seni istemediğin bir haline doğru itmeye çalışıyorsa sen de o halinden kaçmak için tam tersi bir haline yatkın hale geliyorsun ama gerçekte olmak istediğin halin o mu? Aslında ne istediğinden uzaklaşmış oluyorsun. Bir de olmaktan korktuğun halin olma ihtimalinin mümkün olduğu halin olduğu için mi daha korkunç geliyor? Olmak istemediğim ve olursam diye korkmadığım çünkü ihtimal vermediğim birçok ihtimal var? Her ihtimal için endişeli değilim yani bazıları için endişeliyim. Bunu nasıl durduracağım?

Sorularım bitmedi ama içimi dökmek için bu yazıyı yazma fikri hep aklımdaydı ve saçma görüneceğinden korktuğum için hep erteliyordum ama bu da başka bir sorunu doğurduğu için ertelemekten vazgeçtim.

Sorularımın dışarıdan bakan bir gözde ne kadar ağırlığı var kestiremiyorum ama içinden cevaplamak istediğiniz bir soru olursa benimle paylaşın lütfen.