“ในวันที่โลกเงียบ มีแมวดำที่ยังส่งเสียง”

“แมวดำเป็นลางร้ายนะ อย่าเอาเข้าบ้าน”

คำเตือนที่ฟังดูจริงจัง

จากคนที่ไม่เคยรู้จักมันเลยด้วยซ้ำ

แต่ก็ตลกดี

เพราะแมวดำตัวนั้น

กลับเป็นสิ่งที่ช่วยชีวิตเราไว้ในวันที่เราแทบไปต่อไม่ไหว

เราไม่ได้ตั้งใจจะมีมันตั้งแต่แรกเลย

บ้านข้าง ๆ ของเราเป็นบ้านร้าง

ที่มักจะมีสัตว์เล็กสัตว์น้อยลอดเข้าไปอยู่เสมอ

ทั้งแมว งู หรือแม้แต่ตัวเงินตัวทอง

วันนั้นเป็นวันหยุด อากาศดี ทุกคนอยู่บ้านช่วยกันทำสวน

จนแฟนเราได้ยินเสียงเล็ก ๆ ดังมาจากฝั่งบ้านร้าง

เสียงที่เราหวังว่า

“อย่าเป็นลูกแมวเลย”

เพราะบ้านเรามีแมวอยู่แล้ว 5 ตัว

และเราคิดว่า

“แค่นี้ก็เหนื่อยพอแล้ว”

เราและแฟนเลือกจะเมิน

แต่เสียงนั้นไม่หายไปเลย

จนสุดท้าย

ความรู้สึกผิดและความเป็นห่วงเจ้าจิ๋วนั่นทำให้ต้องยอมปีนรั้วเข้าไปหา

แล้วเราก็เจอมัน

แมวดำตัวผอม

ขนดำเมี่ยม

กลิ่นแรงเหมือนชีวิตมันผ่านอะไรมาเยอะเกินวัย

ตาสีเหลืองทอง

ที่มองเรานิ่ง ๆ เหมือนไม่ได้ขอความช่วยเหลือ

แต่ก็ไม่ได้อยากถูกทิ้ง

ตอนนั้นเรายังไม่ได้เรียกมันว่า “เจได”

เราเรียกมันว่า

“ดำเกิง”

และนั่นคือชื่อ Pre-debuted ของเจได

เราไม่ได้รักมันทันที

และมันก็ไม่ได้พยายามทำให้เรารัก

คนที่ดูจะผูกพันกับมันมากกว่า

คือแฟนเรา

ถึงขั้นเรียกตัวเองว่า “ปะป๊าของเจได”

จนวันที่เราต้องอยู่คนเดียว

ปะป๊าของเจไดย้ายไปอยู่ที่อื่น ทำให้ต้องแบ่งแมวกัน และเจไดคือหนึ่งในสามตัวที่อยู่กับเรา

ช่วงนั้นเคว้งเลยแหละ

ชีวิตที่เคยมีใครอยู่ข้าง ๆ

ค่อย ๆ เงียบลง จนเหลือแค่เสียงของตัวเอง

จากที่เคยมองว่าเป็นแค่ “สัตว์เลี้ยง”

วันหนึ่งกลับกลายเป็นสิ่งมีชีวิตไม่กี่อย่าง

ที่ยังเลือกจะอยู่กับเรา

และนั่นคือจุดเริ่มต้นจริง ๆ ของเรา…กับแมวดำตัวนี้

ช่วงแรกมันไม่สวยงามเลย

แมวโตสองตัวทะเลาะกันเพราะเริ่มเข้าวัยหนุ่ม

บ้านก็วุ่นวาย

เราร้องไห้บ่อยกว่าที่ได้หัวเราะเสียอีก

แต่เราสังเกตว่ามีสิ่งหนึ่งที่เกิดขึ้นซ้ำ ๆ

ทุกครั้งที่เราร้องไห้

จะมีแมวดำตัวหนึ่ง เดินมาหาเรา

โดยที่เราไม่เคยเรียก

มันไม่พูด

มันไม่ปลอบ

มันแค่นั่งอยู่ตรงนั้น

บางวันก็มานั่งตัก

บางวันเอาของเล่นมาให้

บางวันแค่มาซบ

และบางวัน…ก็คาบจิ้งจกมาอวดเหมือนเป็นของขวัญชิ้นโต

มันกลายเป็นเหมือน

“พื้นที่ปลอดภัย” ของเราโดยไม่รู้ตัว

เหมือนนักบำบัด

ที่ไม่เคยถามว่า “เป็นอะไร”

แต่เลือกจะอยู่ข้าง ๆ เงียบ ๆ

เราก็ยังไม่รู้หรอกนะ

ว่าไอ้แมวดำนี่มันเข้าใจเราจริงไหม

แต่เรารู้แค่ว่า

ในวันที่ไม่มีใครอยู่

เจไดเลือกจะอยู่

มีวันหนึ่ง

เราร้องไห้หนักมาก หนักจนรู้สึกว่า

ทุกอย่างมันเกินจะรับไหว

เจไดแมวดำที่หมอแนะนำให้ ต้องใส่เสื้อเพราะขี้หนาว เดินมานั่งตรงหน้า

จ้องเรา งับมือเราเล่น

แล้วอยู่ดี ๆ ก็จามใส่หน้าเรา นำมูกเปื้อนเต็มหน้าเราเลย

เราหลุดขำก๊าก

ทั้งที่ก่อนหน้านั้นยังร้องไห้อยู่เลย

แมวอายุ 4 เดือน

ที่ปากยังไม่สิ้นกลิ่นจิ้งจก

กลับทำให้เรารู้ว่า

บางที

สิ่งที่ช่วยเราไว้ ไม่ใช่คนที่เข้าใจเราทุกอย่าง

แต่คือคนที่ไม่ทิ้งเราไว้ลำพัง

ในวันที่เราไม่เข้าใจอะไรเลย

วันนั้นเราไม่ได้หายเศร้าทั้งหมด

แต่เป็นวันที่เราไม่รู้สึกว่า

ต้องแบกมันคนเดียวอีกแล้ว

แมวดำที่ใคร ๆ บอกว่าเป็นลางร้าย

ไม่ได้นำโชคร้ายอะไรมาเลย

มีแต่แมวดำตัวนี้นี่แหละ

ที่เข้ามาในวันที่ชีวิตเราพังที่สุด

แล้วค่อย ๆ ประคองเรา

โดยที่มันไม่เคยรู้ตัว

บางทีลางร้าย

อาจไม่ใช่สิ่งที่เข้ามาในชีวิตเราเลยด้วยซ้ำ

แต่มันคือช่วงเวลาที่เรา

ปล่อยบางสิ่งที่ดีมาก ๆ

หลุดมือไป

เพียงเพราะเราไม่กล้าเชื่อหัวใจตัวเอง

เป็นการตัดสินใจที่ดีที่สุดอีกเรื่องหนึ่งในชีวิต

ที่วันนั้นเราไม่ฟังคำพูดที่เขาบอกว่า

“แมวดำคือลางร้าย อย่าเอาเข้าบ้าน”

สุดท้ายแล้ว

มาม๊ารักเจไดมาก ๆ

แต่หนูไม่ต้องคาบจิ้งจกมาอวดทุกครั้งก็ได้นะคะ