"Dikkerd, ga wandelen!"

Dagelijks wandel ik letterlijk en figuurlijk op de lange weg naar gezond gewicht en gezonde leefstijl. Soms struikel ik of mis ik een afslag. Maar doorgaans loop ik liever de snelste en meest geplaveide route op weg naar die stippen op de horizon.

Mollig, gezet, dik, vet, curvy en/of obese lees ik zowel met enig begrip (wel dik en blond, maar daarom nog niet dom) als met veel pijn de kwetsende oordelen van hen (on- en deskundigen) die de draaglast van overgewicht niet kennen, over hen die die last op zijn minst fysiek voelen:

De "dikkerds" lopen teveel dure risico’s, zijn daarmee een onterechte kostenpost, ze zijn onverstandig, belasten onterecht de gezondheidszorg, nemen geen regie over hun gezondheid, bewegen te weinig, zijn lui, dom en eten vast te vaak, te vet en teveel etc.

En sinds een jaar is daar Corona: een makkelijk en tegelijk onsmakelijk sausje dat gegoten wordt over de opvattingen en aannames m.b.t. overgewicht. Corona lijkt een meer dan "terechte" reden voor fat-shaming te zijn geworden.

Ik kan niet voor anderen spreken, maar ik voel me vaak “gewichtig” schuldig verklaard en veroordeeld zonder gehoord te zijn. De stoute en foute dikkerd!

Net zoals ik mijn lengte in centimeters niet ben, ben ik echter ook niet mijn overgewicht in kilo’s!! Ook al is dat helaas het eerste dat ik zelf ook zie als ik in de spiegel kijk. Tenzij ik kijk in de spiegel boven de wastafel. Daarin zie ik mijn "war-zones" namelijk niet.

Ik wil geen medelijden of complimenten. Wat ik vraag, is om mij en alle anderen met een "weef- of gebruiksfout waarop we al dan niet bewust voortgeborduurd hebben" allereerst te zien als mens en ons “gebrek of teveel” niet direct uit te vergroten en te veroordelen in relatie tot onze gezondheid. “Eigen schuld, dikke bult” is verre van respectvol of helpend.

De benen in de broek op de foto zijn niet mijn benen. Maar twee!! jaar geleden kocht ik wel zo’n broek. Bij het passen bleek dat stretch niet hetzelfde was als oneindige rek. Ik besloot de broek toch te houden tot 'de dag die je wist (hoopte) dat zou komen’. Vandaag is het die dag ...

Ik zei het al: het is een lange weg. Wandel gerust een stuk met me mee, maar haak me geen pootje!!