Şükretme Kavramının Göreceliliği(Toplumsal Eşitsizlik)

Bugün bir videoya denk geldim ve ister istemez bu video bazı şeyleri sorgulamama neden oldu. Eğer engelli değilsek fakir değilsek şükretmemiz gerektiğini söylüyordu kısaca video. O zaman düşündüm bir başkasının sosyal, kültürel, ekonomik hayata katılımını zorlaştıran herhangi fiziksel,ruhsal bir engelin bende ya da başka birinde bu engelin olmaması şükür sebebi mi olmalıydı. Eğer hayata iyi ki ben bunları yaşamıyorum yaşasaydım nasıl olurdu diyerek bakıp şükredebiliyorsak bir başkasının yaşamını ister istemez değersizleştirmiyor muyduk? Ya da yaşamımızın değeri bir başkasına göre ne kadar sağlam, ne kadar bilgili, ne kadar akıllı olduğumuza göre mi ölçülmeliydi? Sadece soruyorum yanıtları size kalmış tabi ama ben kendi düşüncem üzerinden durumu değerlendireceğim. Her birimizin yapabilirliği ve hayatına kattığı anlam farklı o nedenle bir insan hayatının hatta daha da genelleyebilirim bunu bir canlı hayatının bir başka yaşantı ve anıya göre daha değersiz olduğunu kanaat getirmek bizim aklımızın ürünü gerçeğin değil. Çünkü hayat dediğimiz şey anılardan oluşuyor ve anılar ise anlam dünyamızı oluşturuyor. Tıpkı parmak izlerimiz gibi her birimizin anıları farklı farklı ve buna bağlı olarak anlam dünyası da değişiyor. Değer olarak atfettiğimiz şey aslında nesneleri ve özneleri kendi anlarımız içinde nasıl değerlendirdiğimiz. Ve belirtmek istiyorum ki dikkat edin değerli olan demedim atfedilen dedim. Değerli olmak salt bir gerçekliği temsil edecekti. Fakat hiçbirimizin salt bir tane gerçekliği yok. Hepimizin farklı farklı gerçeklikleri var bu durumda her bir özgül olaya farklı bir değer atfetmemize neden oluyor. Ama bu demek değil ki bir başkasının hayatına saygı duymayalım eğer bizim için değerli değilse o zaman hayatını daha da zorlaştıralım. Saygı kelimesini bu yüzden çok seviyorum. Birine bir şeye çok değer vermek, sevmek zorunda değilsiniz. Ama saygı duymak zorundasınız. O kişinin yaşamının getirdiği zorluklara ya da mutluluklara. Sonuç olarak her birimiz belli ahlaki sınırlar belirliyoruz. Her birimizin ahlaki sınırları değişebiliyor tabi. Ve o sınırların içerisinde kendimizi güvende hissettiğimiz alanlarda yaşıyoruz. Bir başkasının da yaptığı bizden çok farklı değil. O nedenle her birimiz saygıyı hak ediyoruz bence. Tabi adaletsizliğe ve eşitsizliğe bilinçli olarak katkı sağlayacak bir eylemin içinde olmadığı sürece. Bir de çok klasik olacak ama hayat zaten zor birbirimizin hayatlarını daha da zorlaştırmanın bir anlamı yok. Eğer karşınızdaki insanın yaşantısı size uymuyorsa bile aşağılamayın, zorlaştırmayın. Sınırlarınızı çekin ve yolunuza devam edin. Bunu en çok da kendiniz için yapın. Sonuç olarak daha sakin bir iç dünyaya sahip olmanın size zarar vereceğini düşünmüyorum.

Kendinize iyi bakın❤