Özlenen sahurlar….

Özlenen sahurlar….

Ramazan denince aklıma ilk gelen şey ezan sesi değil.

Bir sofra da değil.

Babamın kapıdan giriş sesi.

Çocukluğumun en güzel çağları Ramazan’a denk gelirdi sanki. İftara yarım saat kala içimde bir telaş başlardı. Çünkü bilirdim; birazdan babam gelecek. Çoğu zaman geç saatte dönerdi eve. Ama Ramazan başka bir zamandı. Ramazan, babamın bize erken geldiği aydı.

Mutfakta bir hazırlık olurdu. Annemin telaşı, sofranın özenle kurulması… Yaz akşamıysa bahçeye masa atılırdı, değilse evin içine. Bardaklar dizilir, hurmalar hazırlanırdı. Ezanı beklerken geçen o son birkaç dakika çocuk kalbime koca bir heyecan sığdırırdı.

Sonra ezan…

İlk yudum su. İlk “çok şükür.”

Ve babamın yüzündeki o huzurlu ifade.

İftar sonrası hemen dağılmazdık. Meyveler hazırlanır, çerezler çıkarılır, sohbet uzardı. Saatler 11’i, bazen 12’yi bulurdu. O sohbetlerin kelimelerini tek tek hatırlamıyorum belki ama hissettirdiği şeyi hatırlıyorum: Güven.

Biraz uyurduk. Ama sahura kalkmadan önce bir şey olurdu…

Gecenin en sessiz yerinde, rüyaların tam ortasında uzaktan bir davul sesi duyulurdu.

“Güm… güm… güm…”

Sokak aralarından ağır ağır geçen davulcu. Bazen maniler söyler, bazen sadece ritim tutardı. O sesle birlikte içimde tuhaf bir sevinç olurdu. Sanki bütün mahalle aynı kalbin içinde atıyordu. Camdan bakmaya çalışır, karanlığın içindeki o gölgeyi görmek isterdim.

“Yine seninle ama sensiz, senin bıraktığın gibi…”

Ev yarı uykulu, sokaklar serin… Sahur masası yeniden kurulurdu. Babamın sahurdaki vazgeçilmezi komposto ve mercimekli bulgur pilavıydı. Kaşığın kâseye değen sesi, mutfaktaki loş ışık, dışarıdaki davulun son vuruşları…

Ben o sofralarla büyüdüm.

O dualarla, o bekleyişlerle, o birlik duygusuyla…

Bir de çocukluk inadı vardı:

“Ben de oruç tutacağım.”

Yarım gün dayanıp gururla dolaştığım zamanlar… Küçük bir kızın büyüdüğünü sanması.

Şimdi dönüp baktığımda anlıyorum; insan en kıymetli zamanların içindeyken bunun farkına varmıyor. O sahurlar sadece bir yemek değildi. Bir evdi. Bir güvendi. Bir baba omzuydu.

Bazı sesler vardır; insanın kalbinde ömür boyu çalmaya devam eder.

Davul sesi kesilir, ezan susar, sofralar toplanır…

Ama bazı anlar hiç bitmez.

Ben hâlâ bazen gecenin bir yerinde o davulu duyuyorum.

Ve içimde küçük bir kız, babasının geleceği sofrayı bekliyor.

“Saffet Balcı’nın kızından…”