HİSLERİNİ BASTIRAN GÜÇLÜ KADINLAR

Biz kadınlar neden her zaman güçlü görünmek zorundayız?

Bir olay yaşanır ya da biter… Ve içimizden otomatik bir ses gelir:

“Tamam. Şimdi toparlan. Güçlü dur.”

Ağlamak mı istiyorsun? Her şeyi batırmak mı?

Hayır tabii. Ne münasebet.

Biz güçlü kadınlarız. Biz ağlamayız. Biz toparlarız. Biz hallederiz.

(!)

Ben C.

İçinde fırtınalar kopan ama dışarıdan bakınca “gayet iyi”, “her zamanki gibi güçlü”, “hiçbir şey olmamış” gibi görünen o kız.

Hani şu “Buzlar kraliçesi” denilen, “Bir şey olmaz ona” diye düşünülen…

Evet. O.

Duygularımı saklamakta master yaptım. Aşkımdan ölürken bile kendimden ödün vermedim.

Niye?

Çünkü his gösterirsem zayıf olurum. Zayıf olursam sevilmem. Sevilmezsem… kalkanım iner.

Ve o kalkan asla inmez.

Değil mi kızlar?

İnsanlar sizi sürekli güçlü gördüklerinde bir noktadan sonra gerçekten demir zannederler.

Eski sevgililer mesela…

“Nasılsa C üzülmez.” “Bir yoklayalım bakalım, hâlâ kalbinde yerimiz var mı?” Gir–çık serbest. Saatler 24.

Yakın çevre desen ayrı bir konu.

“C halleder.” “Güçlüdür o.” “Toparlar.”

Kimse “iyi misin?” diye sormaz. Çünkü güçlü insanlar iyi olmak zorundadır.

Ben her düştüğümde ayağa tek başına kalkmayı marifet sandım.

Duygularımı paylaşmadım. ( Canım annem çok yakınır . ) Her şeyi içimde çözdüm.

Odam. Kocaman yatağım. On iki senelik pembe yastığım :))

Terapi. Bedava. Sessiz.

Sonra çıkıp “iyiyim” dedim.

Ama şunu fark ettim:

Hayat güçlü insanları sever. Ve onlarla daha çok oyun oynar.

Çünkü biz “Ben hallederim” insanlarıyız.

Ama hayır.

Her şeyi tek başına halledemezsin. Ve aslında… halletmemelisin.

Yardım almak zayıflık değil. Ama biz bunu kendimize yediremeyiz.

“Borçlu kalırım.” “Bir gün yüzüme vurur.” “Arkamdan konuşur.”

Ben ailem dışında birinin bana su uzatmasına bile refleksle “yok” diyen biriyim.

Güçlü görünme takıntım… Muhtemelen bu hayatta beni en çok yoran şey.

Kan kusup “kızılcık şerbeti içtim” diyenlerdenim.

Çünkü üzülmem. Kırılmam. Boyun eğmem.

En azından dışarıdan öyle görünür.

Bu dönem artık kapandı.

Bir ay önce, sekiz sene önceki canım eski sevgilim kapımı çaldı.

Aldım içeri.

(Evet, hata.)

Bu kişi hayatımda olan her büyük değişimde ortaya çıkar. Uzaktan izler. Merak eder. Sonra “bir uğrayayım” der.

Üç dört gün her şey iyi gider . Sonra merak geçer . Ve klasik…

Bulut oldu.

Ghostlamalar. Çıkarmalar. Sessizlik.

Eski C olsa susardı . Yutardı . Geceleri ağlar, sabah “hiçbir şey olmamış” gibi davranırdı .

Ama bu sefer dur dedim.

Ara. Sor. Kırıldığını söyle. Ve kapıyı kapat.

Hayatımda ilk defa birine:

“Beni kırdın.” diyebildim.

Ve garip bir şekilde… rahatladım.

Ben hep şuna inanmıştım: Zarafet = sessizlik. Güç = susmak.

Yanılmışım.

Gerçek güç; korktuğun şeyi söyleyebilmek.

Zayıf görünmeyi göze almak. Ve cevabı kontrol etmeye çalışmamak.

Bir ay önce ilk kez şunu duydum: “Seni kırdığımı fark etmemiştim. Özür dilerim.”

Bir şey değişti mi?

Hayır. Çünkü özür bu hayatta hiçbir şeyi değiştirmez . Olan olur , yaşanan yaşanmış olur .

Ama ben değiştim.

Gerçek güç; hiçbir şey hissetmiyor gibi davranmak değil.

Gerçek güç; duygunu söyleyip geri çekilebilmek.

Cevap ne olursa olsun.

O hisler senin. O kelebekler senin.

Onları içeride tutma.

Bırak uçsunlar.

İşte o zaman gerçekten güçlü hissedeceksin.

C.