Bizim denize, dalgaların karaya ulaşmaya çalıştığı bir döngü bu.

Bizim denize, dalgaların karaya ulaşmaya çalıştığı bir döngü bu.

“…Nefesini tutma. Rüzgarla birlikte aynı anda nefes alıp ver. İçeride tutulan her şey, hiçlik yaratır…” Denize karşı söylenen her söz dalgaların ezberinde kalıyor. Bir sağa bir sola sallanan alargadaki tekne tekrarlıyor. Ağaçtan yapılmış iskelenin yosun tutmuş ayaklarında insanlar balık ekmek yerken, görülmeden geçen teknenin dalgalarından kaçıyor. Ama, neden ki? Bizim denize, dalgaların karaya ulaşmaya çalıştığı bir döngü bu. Burayı bilmiyordum, ayaklarım getirdi. Rüzgar; sayfaları denize atarken, insanlar martıların yanında sadece gürültü yaratıyor. Suyun; kayaya çarpışında yarattığı oyuklardan her akışı başka bir cümleyi savuruyor. Kendini çok küçük hissettiren taburenin üstünde otururken tek bir şey geçiyor aklımdan:

“O teknede olsaydım, buraya asla gelmezdim.”