Yol Ayrımları ve Eksiltmeden Uzaklaşmak

Hayatta en zor şeylerden biri, kimin yanında kalacağını, kimin yalnızca yoluna uğrayacağını fark etmektir. İnsan, başlangıçta buna direnir. Çünkü varlığını hayatımıza sokan herkese tutunmak isteriz; “bizi eksiltmesinler” diye. Oysa hayat, doğası gereği hep eksiltir.

Bir dost, bir sevgili, bir iş, bir şehir… Hepsi insana bir iz bırakır. O izleri silmeye çalışmak beyhude; asıl mesele, onları yan yana koyup kendine ait bir bütünlük kurabilmektir. Çünkü kimse bütünüyle kaybolmaz aslında. Bir sözü, bir bakışı, bir kahkaha anısı… Ve biz yolumuza devam ederken o hatıralar, sırtımızda yük değil, avucumuzda iz olur.

Zamanla öğrenirsin ki büyümek, aslında eksiltmeden uzaklaşmayı öğrenmektir. Yani kırmadan, incitmeden, arkanda ağırlık bırakmadan yürüyebilmek… Bir gün fark edersin ki insanın olgunluğu, neyi geride bıraktığında değil, geride bıraktıklarını nasıl taşıdığında gizlidir.

Sonbahar bu yüzden en çok insanın içine dokunur. Yaprak, dalından düşerken eksilmez; yalnızca başka bir varoluşa teslim olur. Rüzgâr savurur, toprak kabul eder, bahar yeniden çağırır. İnsan da öyle değil mi? Bir gidişin içinde bile bir dönüşün tohumu gizli.

Ve şimdi Ekim… Biliyorum, yeni kararlar alacağım. Aldığım kararların hızına yine kimse yetişemeyecek. Bazı kapılar kapanacak, bazı yollar bir daha asla gidilmeyecek. Böyle kararları alırken artık korkmuyorum. Çünkü biliyorum büyümek, kimi yanında taşıyacağını, kimin yalnızca yoluna uğradığını bilmek demek. Büyümek; vazgeçmeyi eksilmek değil, olgunlaşmak olarak görebilmek.

Asıl olgunluk ise “kimseyi yakmadan yanmayı” bilmekte gizli. İnsan, ardında enkaz bırakmadan da yürüyebilir yolunu. Vazgeçtiğini yok etmeden, vazgeçtiğini kabullenerek. Eksiltmeden uzaklaşmayı, eksilmeden kalabilmeyi öğrenerek.

Kimseyi yakmadan yananlara sevgiyle.

Not: Her yazıma bir şarkı ekliyorum ama bunu dinleyiniz seveceksiniz. :)

[embed]

Siyah beyaz bir fotoğrafım da şurada dursun.