Zamanım şaştı

Sanıyorum en son iki hafta falan önce yazmıştım. Şimdi baktım, evet 2 hafta olmuş.

Bu iki haftada bir tık değişiklikler yaşandı en son bahsettiğim konuya dair. Bahsi geçen kişi ile duruma dair iletişim kurdum, taktik ve temkin engellerine takılmış, doğal olmasını tembihlememe rağmen. Biraz daha tanıyabildim onu, tanıdıkça ne kadar iyi bir insan olsa bana iyi gelecek bir iyilik olmadığını göre olmadığını da görmeye başladım. Yanılgı payı bırakıyorum evet fakat yanılmayacağımı da biliyorum. Çünkü biz insanlar önceki yazımda da dediğim gibi basit varlıklarız ve alışkanlıklarımız, problemlere yaklaşımımız ve iletişim şekillerimiz her şeyimizi ele veriyor aslında. Bu kişiyle bazı kelimeleri aynı manada kullanmıyoruz bile. Ben “Sinirli olduğunda ne dediğini bilmeme problemim var demiştin bu bende soru işareti oluşturdu” diyorum o “Sen de bana mülakat soruları gibi soru soruyorsun hoşuma gitmiyor zamanla öğreniriz ne gerek var” diyor ve bu iki problemin eş öneme sahip olduğunu düşünüyor. Söylediğimin dışında bir görme veya anlama çabası yok. Fakat her zaman her şeyi söyleyebilecek mental güçte olmadığımda ne olacak? Belki hayat yoracak, kıracak, parçalayacak beni, tüm ilişki de benimle beraber mi yıkılacak? Onun gereklilik kriterlerine göre mi ilerleyeceğiz? Eğer bir şeyler olursa, ki sanmıyorum, yıpranacağımı biliyorum. Zamanla öğrenirim değişirim diyor fakat 26 yaşına kadar bunu yapacak tonla yılı vardı. Bu beklenti midemi bulandırıyor, bir projenin içindeymişim gibi hissettiriyor. O beğendi ve istiyor diye benim de zamanla beğeneceğimi ve isteyeceğimi düşünüyor sanırım.

Hassas konular dışında gerçekten çok iyi, çok eğlenceli, saygılı, anlayışlı ve cömert birisi. Küçük şeylerden mutlu olan, detaylara önem veren, kompleksleri bu zamana kadar gördüklerimin arasında en azı olan birisi. Sakin, güvenilir. Sayabileceğim birçok iyi yanı var. Arkadaşım olmasını ve öyle kalmasını isterdim. Bunu da birkaç kez dile getirdim ama asla öyle bir şey düşünmediğini, aradığını bende bulduğunu söyledi.

Bu olayda bir şey daha fark ettim. Bedenim gerçekten neyi isteyip neyi istemediğini çok iyi biliyor. Ve bu olası şeyin ihtimali bile yüksek stres hissettiriyor.

Kafamda devamlı

Haksızlık mı yapıyorum?

Yanlış mı yapıyorum?

Bu hislere rağmen uzatmam hata mı?

Ya hislerim yanılıyorsa ve gerçekten benim için iyi biriyse?

Hislerim 26 senede bir tek ergenlikte yanılmıştır bu arada. Öncesi ve sonrasında doğruluk payı %100 falan. Ama o soru, o ille de sonuna kadar götürme isteği beni yiyip bitireceğini bilmeme rağmen, nasıl başa çıkacağım, doğrusu ne, ne yapmalıyım bilmiyorum açıkçası.

Ne yapmalıyım gerçekten bilmiyorum. Öncesine kadar her şeyden emindim mesela. Fikirlerimi, eminliğimi bu kadar şüpheye düşüren şey ne bilmiyorum. Kendimi, şu anki halimi tanıyamıyor gibiyim. Hayır demekten ve pişman olmaktan mı korkuyorum? Evliliğe dair ümidimi kaybetmeye başlamışken bu zamana kadar karşıma çıkmışlar arasında en iyi profile sahip olan bu diye buna tutunmaya mı çalışıyorum? Bu sorgulamaların içinde olmam bile bir şeylerin yanlış olduğunu ve sürdürmemem gerektiğini belirtiyor gibi. Doğru insan olsaydı şak diye bilir miydim? Kalbimde hemen hisseder miydim?

Sınav telaşımdan bahsettim. Dün özellikle bazı anlarda (tetiklenmekten olduğu barizdi) kollarım uyuşmuştu, yine dün asla kanamayan burnum ufak çaplı bir kanama geçirmişti ve son zamanlarda unutkanlığım ve tiklerim artmıştı. Ağlayasım geliyor diye ekledim. Bana;

“Ne diyim, çalışmaktan başka yapacak bir şey yok, olursa olur olmazsa olmaz.” dedi sadece ve stres yapmak yerine çalışmaya dönmemi tembihledi.

ve tekrar

“Ne diyim."

Sen bir şey diyemezsen kim diyecek zaten? Seni benim için başkalarından ayıran ne ki? Sokaktaki bi yabancı da aynı tepkiyi verirdi. Bunların üstüne onunla bir ilişki istemediğimi söylediğimde ama beklentisi yüksek olanın ben olacağıma, boş sebeplerden istemiyor olacağıma eminim. Belki ona öyle gelmese bile arkadaşlarına net öyle gelecektir. Resmen rasyonalize etmeye uğraşıyorum olması için ve artı arayıp duruyorum bitmemesi için. Bunlar bile bağırıyor gözümü kapattığım durumu bana.

Neden Ahves? Neden kendine bunu yapıyorsun? Bu zaaf neyden kaynaklanıyor? Devamlı eleştirilmek mi, güven eksikliği mi, yalnzlık korkusu mu? Sorun ne Ahves?

Bilmiyorum.

Gerçekten bilmiyorum.

Sınavlarım da yaklaştı ve öz güven hissedemiyorum.

Sınav sorularının mantıklarını yeni anlamaya başladım sınava 5 gün var. Beynimi alıştırmam ve hızlandırmam oldukça güç.

Ne yapacağım bilmiyorum.

Boşuna dert, geleceği asla bilemeyiz zaten.

Sanırım güvende hissetmiyorum hiçbir anlamda.

Belki imanım da zayıfladı dünya telaşı içinde. Mümkün.

Çok mümkün.

Tevekkülüme geri dönmeliyim.

İki hafta daha geçti.

İnşaAllah haftaya daha güzel bir yazıyla gelirim.