DİJİTAL YAYINCILIK SİSTEM STANDARTLARI

DVB (Digital Video Broadcasting — Dijital Video Yayıncılığı),

1993 yılında ortaya çıkan DVB, dünya genelinde dijital yayın hizmetleri için ortak bir platform sağlamak amacıyla oluşturulmuştur. Bu standartlar, farklı iletişim ortamlarında (uydu, kablo, karasal, IPTV vb.) kullanılan dijital yayın sistemlerini tanımlar .Görüntü ve ses sıkıştırma standartı olan DVB, MPEG formatında yayın yapılmasını sağlıyordu.

DVB, bir dizi standart geliştirmiş olup, bunlar arasında şunlar bulunmaktadır:

DVB-T (Terrestrial):

• Karasal televizyon yayınları için kullanılan bir standarttır. DVB-T, antenler aracılığıyla toprak tabanlı vericilerden alınan dijital televizyon yayınlarını kapsar.
• DVB-T’nin yerini genellikle DVB-T2 almıştır. DVB-T2, DVB-T’nin bir geliştirmesi olarak daha yüksek veri hızları, daha iyi spektral verimlilik ve gelişmiş hata düzeltme yetenekleri gibi avantajlar sunar. Bu sayede, yüksek çözünürlükteki (HD) televizyon yayınları, geniş ekran formatları ve daha fazla kanal gibi özellikler daha etkili bir şekilde iletilir.

DVB-S (Satellite):

• Uydu televizyon yayınları için kullanılan bir standarttır. DVB-S, uydu üzerinden iletilen dijital video, ses ve veri yayınlarını tanımlar.
• MPEG-2 iletim formatına hata doğrulama kodu, modülasyon ve servis bilgisi özelliklerinin eklenmesi ile oluşur. Temel bir MPEG paketi 188 bayt uzunluğunda olup bunun 4 baytını başlık bitleri, kalan 184 baytını yük (payload) oluşturur. Bu yük veri formatında ya da akıcı formatta ( sadece ses ya da sadece görüntü bilgisi) olabilir. Başlıkta bulunan 13 bitlik Program ID bilgisi ile kullanıcının ilgilendiği programın filtrelenmesi sağlanır.
• Veri formatında ise TCP/IP tabanlı veri iletilir. 184 baytlık yükün 12 baytı verinin içeriğini tanımlamak için kullanılır. Ekstra başlık bitlerinin 6 baytı alıcının MAC adresini belirtmesi için ayrılmıştır.
• Oluşan MPEG-2 formatı daha sonra DVB-S modülatörüne girer. Burada enerji dağıtımı, dış kodlama, iç kodlama ve modülasyona tabii tutulur.

Not:

• Uydu Televizyonu: Uydu televizyon yayınları, uydular aracılığıyla iletilir. Yani, televizyon yayınları uydu üzerinden dünya geneline dağıtılır ve uydu antenleri aracılığıyla alınır.
• Karasal Televizyon: Karasal televizyon yayınları, kara tabanlı altyapılar (verici kuleleri, antenler vb.) kullanılarak eter üzerinden iletilir. Yayınlar genellikle kulelerden yayılır ve evlerdeki antenler tarafından alınır.

DVB-C (Cable):

• Kablo televizyon yayınları için kullanılan bir standarttır. DVB-C, kablo ağları üzerinden iletilen dijital televizyon yayınlarını kapsar.

DVB-H (Handheld):

• Taşınabilir cihazlar, mobil televizyon ve benzeri uygulamalar için tasarlanan bir standarttır. DVB-H, düşük güç tüketimi ve hareket halindeyken yayın izleme yetenekleri gibi özelliklere odaklanır. DVB-H’nin küresel olarak yaygın bir kullanımı söz konusu değildir.

DVB-S2 (Second Generation):

• İkinci nesil uydu yayını için bir standarttır. DVB-S2, önceki DVB-S standardına göre daha yüksek veri hızları ve daha etkili spektrum kullanımı sağlar.
• Daha gelişmiş hata düzeltme teknikleri kullanır.
• Daha fazla modülasyon çeşidi sunar.

DVB-RCS (Digital Video Broadcasting — Return Channel via Satellite)

• Özellikle iki yönlü iletişim gerektiren uygulamalar için tasarlanmıştır.
• Bu standart, kullanıcıların uydu üzerinden veri göndermelerine (uplink) ve uydu üzerinden veri alabilmelerine (downlink) olanak tanır.
• TDMA temelli sistemlerde bir terminalin kendine tahsis edilmiş olan zaman dilimi içerisinde sinyal göndermesi patlama (burst) olarak adlandırılır. Bunlar; trafik patlaması, elde etme patlaması, senkronizasyon ve sinyalizasyon patlamaları olarak şekillenir.

DVB standartları, genellikle çeşitli coğrafi bölgelerde ve iletişim altyapılarında kullanılmak üzere çeşitlendirilmiştir. DVB’nin amacı, dünya genelinde bir uyum sağlamak ve kullanıcıların farklı platformlarda (karasal, uydu, kablo, mobil) dijital yayınları sorunsuzca almasını sağlamaktır.

Yararlanılan Kaynaklar:

Yaraşlı, Ahmet Fazil, Geniş Band VSAT Uydu Sistemleri ve Uydu Bant Genişliğinin Verimli Kullanılması, 2009