Uyuyan Canavar.

Bir rüya gördüm. Gördüğüm rüyada bir cenaze kaldırdım.

Bir sese uyandım. Horlamaya benzer ama insan gibi değil. Bir hayvan sesi gibi ama civarlarda böyle bir hayvan olamaz. Baykuş böyle hırıltılı bir ses çıkarır mı? Sanmam. Saati belli olmayan bir ses. Bazen gündüzleri bazen geceleri denk gelirse günün orta saatleri. Tek ben duyuyorum sanıyordum bu sesi, bir gün annemle babama sordum meğer onlar da duyuyormuş ama kime, neye ait olduğunu bulamadık. Annem karşı komşu olabilir mi dedi. Yaşlıydı kendisi geceleri penceresi açık yatıyor makul bir cevap, babam bir hayvan olabilir ama hangi hayvan bu sesi çıkarır ki dedi, ben bir cevap bulamadım çünkü hiçbir şeye benzemeyen ama bir o kadar tanıdık bir sesti. Bu böyle süre gelmeye devam etti. Böyle olunca sese daha çok kulak kesilir oldum. Geceleri artan, gündüzleri kesilen, ara ara akşamüstü duyduğum bir örüntüye girdi. Ben buna uyuyan canavar dedim, tanıdık ama bir o kadar fantastik.

Sonra günler geçti uyuyamadığım bir gecenin sabahında gün doğmaya yakınken, aklımdan her şey geçerken ‘mor perdeler’ geldi aklıma. Güzel olurdu alsam. Hayalimde o mor perdeler düştü ve güzel olabileceğini sandığım o hayalde. O canavar sandığım ses aslında gerçektende yan komşumuzun horlamasıymış. Günaydın komşu, buralarda gün doğumu bile farklı, şimdi ise sana veda vakti. Hoşçakal mor perdeler, hoşçakal canavar sandığım komşu. Ben gün doğumunu izleyeceğim, denizin kıyıya vuran dalga sesini dinleyip, rüzgarda biraz dinleneceğim. Günaydın 25'e 3 kala. Günaydın bana da.

Ayrıca öğrendim ki önemi yokmuş gerçeklerin, aslında komşuya ait olduğunu düşündüğüm ses ona da ait değilmiş. Artık bilmiyoruz. O ses kime ait ve nereden geliyor. Sorgulamayı bıraktık. Bıraktım. Ve o sesi bir daha duyar olmadım. Galiba annem ve babamda duymadı. Bir daha konusu açılmadı. Uyuyan bir canavar belki de çoktan gitti ya da sadece ben gerçekten hoşçakalımı ettim. Kim bilir belki de sadece gün doğumu, dalgalar ve rüzgarlara aşık olmuşumdur, kim bilir.