Hyperventilatie

Over hoe gedachten mijn adem stuurden zonder dat ik het doorhad.

Het is pas 21:30. Lekker vroeg in bed. Nog even scrollen en dan mijn ogen dicht. Althans, dat is wat ik dacht. Alles ging volgens plan. Totdat ik mijn ogen sloot.

Het is lang geleden dat dit me gebeurde.

Denk je dat je goed genoeg bent? Ga maar gewoon in loondienst werken Mijn droom is onmogelijk voor mij Dit is allemaal veel te moeilijk voor jou

De ene gedachte na de andere houdt me bezig. Maar die ene gedachte wekt bij mij de grootste angst:

Ga maar gewoon in loondienst werken

Wanneer ik deze woorden één voor één herhaal en ze samen een zin vormen, begint mijn hart harder tegen mijn borst te bonzen. Ademen wordt zwaarder. Ik krijg het benauwd. Ik weet precies wat ik moet doen in deze situatie.

Adem in door de neus Even vast houden Adem langzaam uit

Dit zorgt ervoor dat ik niet in paniek raak.

Op de één of andere manier ben ik opgelucht dat dit gebeurde.

Voorheen kreeg ik ook deze aanvallen op willekeurige momenten. De laatste twee keer weet ik waar ze vandaan komen. Ik weet ze te linken aan:

Ga maar gewoon in loondienst werken