Çıktığım Yolda Bulduklarım - II

photo via pexels.com

Daha önce “Çıktığım Yolda Bulduklarım I” başlıklı yazımda, kendimi deneyimlediğim bir içsel yolculuk sürdürdüğümü ve bu yol boyunca rastladıklarımı paylaşmaya çalıştım.

İnsanın yolculuğu sonlanmıyor, kendi içinize attığınız her adım bir yenisi için meraklandırırken; kimi zaman korkutuyor, kimi zaman heyecanlandırıyor. Ancak o yolculuğa çıkıldığında geri dönmek istemeyeceğiniz, daha doğrusu dönemeyeceğiniz bir dönüşümünde anahtarını çevirmiş oluyorsunuz.

Benim yolculuğum bir yandan zorlaşırken bir ölçüde güzelleşiyor, bazen düşüyorum, sonra kalkmaya çalışırken tekrar düşüyorum.. ama arkamda bıraktığım bir yol olduğunu görmezden gelmiyorum.. İçimi tanımlayamadığım bir dönem içerisinde olsam da karşıma çıkan hisleri ve kelimeleri de yok saymıyorum.

Başlamadan önce sevdiğim bir kaç satırdan..

“Hiçbirşey bilmeyen hiçbir şeyi sevmez. Hiçbir şeyden anlamayan insan değersizdir. Oysa anlayan biri, hem sever, hem fark eder, hem de görür… Bir şeyde ne kadar çok bilgi varsa, o kadar büyük sevgi vardır… Bütün meyvelerin çileklerle aynı zamanda olgunlaştığını zanneden biri, üzümleri hiç tanımıyor demektir.”

Paracelsus

Kendin Olmak, Kendinle Tanımlamak

“Kendin Olmak” olmaların en zoru, olmaların en çaba gerektireni aslında.. Olmaların hep değişeni..Kendini doğru olanla şekillendirebilmek, diğer bazı sıkıntıları da gevşetiyor..

İnsan doğası gereği sevilmeye, ilgi görmeye, merak uyandırmaya meyil eden bir ruha sahip.. Bütün bu hisler beraberinde yargılamaları, yargılanmaları, olmayanı olana çevirmeye çalışmaları beraberinde getiriyor..Kendi içinde yaptığın tanımlamaları, başkalarına yüklemeyi de..

Kendini bulmak sonsuz ve homojen bir fiil değil..İnsan kendini zaman zaman bulabilir..Kaybediş anlarının arkasında gizlenen bu dingin dinlenme anları ise zamanla içsel dinginliği arttırıyor..

Kendin olmak demek şüphesiz tüm korkularından arınmış, düşüncelerini tamamlamış, duygularına hakim olabilme yetisini edinmiş olmak değildir. Kendin olmak; üzüntülerinle, korkularınla, sevmelerinle, dengesizliklerinle “farkındalıkla” hayatı sürdürebilmek bir yerde..Duygular veyahut oluşlar, içimizin istasyonlarında mola vermiş birer tren gibiler aslında ve her tren kalkma saati geldiğinde yol almalı biliyorum..

Ben kendimle olamayışımı, kendimi tanımladığım diğer gözlerin veya beğenilerin hayatımda kapladığı yerin fazlalaşmasından tespit edebiliyorum.. Aslında çok da “ben” olmayanları, “benim” olmayanları veya bir yabancı gibi hissetiklerimi hayatımın sularında hissetiğimde kavramaya çalışıyorum.. Var olan boşluklarımı doldurmaya, geçmiş alışkanlık silsilemi edilgen bir şekilde devam ettirmeye çalışmanın tehlikesini anlamak zorundayım.

Bu anlayışı seviyorum..Beni, ben olmaktan alıkoyan varoluşa direnmeden beni benden uzaklaştırmasına izin vermeyi bırakabilirim..

Karar Vermek

İnsan ne çokça karar alıyor aslında; ekmeğin tazesini alırken, sinemaya giderken, tatile çıkarken.. En basitinde bile bazen kavgalar ediyor insan içiyle. Lakin benim “karar vermek” adına yazacaklarım karar anına ilişkin değil.. Sürecine ilişkin..

Bazı kararlar dışardan müdaheleye son derece açık olsa da, içten olgunlaşan bir meyvenin sabrı gibidir.. Ağaca vurulan baltalar, yağan yağmurlar olgunlaştırmaz meyveleri..O meyvenin diğer meyvelerden farklı bir zamanı vardır..O meyveye bir süreç tanımlanmıştır.

İşte bazı kararlar, bazı “kararlılıklar” böyledir.. Zamana ihtiyacı vardır..Ve zamanı geldiğinde bunu hissetmek son derece kolaydır..Bir keresinde kalp krizi geçiren birine sormuştum. “Kalp krizi geçirdiğimizi nasıl anlayacağız korkuyorum aslında?”. Bana vücudun böylesine güçlü bir hissi kavramakta zorlanmayacağını söylemişti. Bazı kararlar böyledir. Geldiğinde anlayamamanız mümkün değildir. O karar anı ve mevsimi geldiğinde vermek gerek.. Çıktığım yol, geldiğim yaş bunu öylesine güzel simgeledi ki..

Görmezden Gelmek

Bu başlık beni bazen yoldan çıkaran, bazense yola çıkaran oldu..İnsanı büyüten, üzen, ağlatan, kahkalara yoldaş yapan görmezden gelmeleri çoğu zaman..

Belli ölçülerde kısa süreli mutluluğu vaadeden bu yeti bir ceviz ağacının kökünü sessizce yiyerek beslenen kurtçuklar gibi..Ağacın içten çökmesini sinsice yavaşlatan ve gizlenen bir doğası var..

İnsanoğlu üzüntülerini, hislerini en geniş tanımıyla “duygularını” görmezden gelmeye, bağlantı kurmamaya son derece müsait bir yapıya sahip.. Görmezden geldiğimiz bunca şeyi içimizde yaşabilmemiz ise son derece enteresan.. Farkındalıkla da bağlantılı bu durum bazen içinden çıkamayacağımız karanlıkları doğurabiliyor..Direnmeye sebep olabiliyor..Geçmişimize ait travmaların gözlerimizin içinden bir alev gibi çıkarıyor..Sığlaşan bir duygu durumuna dahil olmamıza, “ait” olmadığımızın ortasında kendimizi bulmamıza ön ayak oluyor..

Bu noktada sağlıklı düşünerek ne yapmam gerektiğini gerçekten kestiremesem de, sanırım duyguyu ham bir duygu olarak yaşayarak dinlenmem gerek..Görmezden geldiğim tüm yok oluşları, sığlıkları, korkmaları, sevgisizliği görerek barışmak, yargılamadan gülümsemek ve sessizce uzaklaşmam gerek..

Yola çıkmak gerek..

Okumanız ne hoş mutluluk🙏🏻

Ben bir şekilde hayatı sorularla, sorgularla yaşamaya çalışan kendini bulma yolunda, bazen tökezleyen bazen düşen, fakat kalkmaktan yana umudunu yitirmeyen biri olmaya çalışıyorum..burada yazdıklarım ise yolculuğumun güzel hatıraları.. Beni sosyal medyadan takip etmek isterseniz

👇🏻👇🏻👇🏻

Instagram hesabım:

www.instagram.com/aybupqe/

Diğer yazılarımdan bazıları :

[embed]Yaşıyorsun Arkadaş! İnsan ne için yaşamalı? 5 duyunun sorgusu..medium.com

[embed]Kavramsal Üçleme -II Ego – Yalnızlık – Fedakarlıkmedium.com

**Facebook | Twitter | Instagram | Slack | Kodcular | Editör | Sponsor**