Vaderdag

Rondom Vaderdag word ik altijd extra geconfronteerd met het feit dat mijn vader er niet meer is. Al zolang ik mij kan herinneren houdt deze dag mij een spiegel voor en voelt het als een ongewilde confrontatie. Met het verdriet en gemis van iemand die ik amper heb gekend, een vreemd gevoel die ik tot dusver nog niet goed heb weten te benoemen of uit heb weten te leggen aan de mensen om mij heen. Weken voorafgaand De Dag vliegen de aanbieden voor echte-mannen-cadeaus me al om de oren. Over de dag zelf maar te zwijgen waar je op social media wordt doodgegooid met blije foto’s van mensen en hun vader. Knuffelend, lachend, samen genietend van het leven.

Ondanks dat ik weet dat social media vaak een eenzijdig en vertekend beeld laat zien, scroll ik met bittere jaloezie langs de foto’s en story’s. Allemaal gelukkige en lachende vaders, maar nooit de mijne.

Ik denk terug aan de basisschool en aan de Vaderdag cadeaus die ik daar heb moeten knutselen. In mijn gedachten was het elk jaar weer ongemakkelijk, voor zowel mij als de juf of meester.

‘Maak jij het maar voor je moeder. Ze is nu toch zowel vader als moeder he’ werd er dan gezegd.

Hoe meer ik hier nu over nadenk, hoe stommer het klinkt — hoe goed bedoeld dan ook. Iemand is een moeder, vader, broer, zus of wat dan ook. Wanneer iemand wegvalt betekent niet dat iemand ander die persoon inneemt of kan innemen en ineens naast X ook Y is. Elke persoon kan meerdere rollen hebben, in wat voor groep dan ook. De motivator. De grensbewaker. De sfeermaker. Ik noem maar wat. Sommige rollen kan je (deels) overnemen, andere rollen blijven onvervuld — en de dynamiek verandert altijd.

Vaderdag. Een dag waarbij ik extra denk aan het verlies aan mijn vader, maar misschien nog wel meer aan het verlies van mijn familie zoals die was.

Aan het verlies van een zorgeloze thuisbasis. Aan het verlies van een onbekommerde jeugd. Aan het verlies van een toekomst die je gezamenlijk voor ogen had.

Vaderdag. Het komt er weer aan, de reclames zijn niet meer te vermijden, eveneens als het knagende gevoel in mijn lichaam. Hoe meer ik er over nadenk, hoe meer ik realiseer dat de manier hoe ik naar deze dag kijk zelf in de hand heb.

Ja, ik mis mijn vader en alles wat hem verliezen heeft betekend voor mijn omgeving. Ja, ik had graag veel meer met hem willen delen en hem beter willen leren kennen. Ja, ik had ook graag feestelijke momenten vereeuwigd willen zien op foto’s en deze dan met trots willen delen met de wereld. Ja op dit alles en nog meer — daar heeft Vaderdag niets mee te maken en zou geen invloed moeten hebben op mijn gevoel. Daarnaast, het is niet dat ik niet blij ben voor anderen, ik had alleen al die dingen graag ook mee willen maken.

Vaderdag. Het komt er weer aan. Vanaf dit jaar ga ik het anders doen. Ik focus mij niet op het verlies en het verdriet van papa, maar op alles wat ik door hem heb en op de liefde die ik voor hem heb. Vanaf dit jaar gaat het niet meer om het rouwen, maar om het vieren.