Belirsizlik Hastalığı

Uzun yıllar tanısız, sürüncemede kalan bir sağlık sorunum oldu. Can sıkıcıydı. Bir dönem sağlığımın ehemmiyeti yerini koca bir müpheme bıraktı. Ama Yaradan göstermek için doğru zamanı bekliyordu. Geç gelse de… bahar gelmişti. Belki bahar geç bile değildi. Belki de tırnak kemirten merakımın acelesiydi. Velhasıl bu yazımda yaşadığım hastalığın teşhis sürecini paylaşmak istedim.

15 yaşımda sağ kolumda, elimde, ağzımda -özellikle dilimde- uyuşma kulaklarımda uğultu ve zihnimde bulanıklaşma oluyordu. Aynı zamanda baş ve işaret parmağım hafifçe içe doğru dönüyordu. Takribi 4–5 saniye sürüyordu. 10–15 saniyeyi geçerse bacaklarımda güç kalmıyor yere düşmeye meyilleniyordum. Garipti. Çocukluğumdan beri çok düşünen, içine kapanık, hayalperest, şair ruhlu biriydim. Kalbi hassas olmanın, zihni yoğun kullanmanın mecburi sonucu muydu?

En ulaşılabilir bir nöroloji doktorundan hemen randevu aldık ve hastaneye gittik. Filmler çekildi. MR ve EEG sonraki aşamalarda da çok sıkı arkadaşım olacaktı. Henüz bilmiyordum. Sonuçlara gelirsek tertemizdi. Sonra Türkiye’nin hatrı sayılır doktorlarını gezmeye başladık. Epilepsiden şüphelendiler. Ancak testlerle bir kanıtlanabilirlik sağlanmadı. Beyin sinir cerrahisinde ün yapmış bir doktora gittik. Odada annemle birlikteydim. Var olan sonuçlarıma bakıp şunu dedi:

“ Annesi birazcık dikkat çekmeye çalışıyoruz galiba. Beyninde hafif düzeyde sıvı birikimi var. Ama önemsiz. Vücut ayak uydurmuş. Onun dışında maşallah turp gibi hiç bir şeyi yok. Tüm doktorlardan uzak durun. Bir şey yapmanıza gerek yok.”

Başımdan aşağı kaynar su döküldü. Ben ne yaşadığımı biliyordum. Uydurmuyordum. En anlaşılmayı istediğim kişi tarafından veto yemiştim. Amacım doktorları kötülemek değil ama tam bir hayal kırıklığıydı. Çok çaresiz hissettim. Sonrasında ailem psikolojik olmasından kuşkulanmaya başladı. Birkaç saniyelik bu ataklar gerçekten psikolojik bir sorun muydu? Kendimi gözlemledim. En çok yorgun ve uykusuz kaldığımda artıyordu. Fiziksel bir aktivite sonucu bu ataklar daha çok ortaya çıkıyorsa sadece psikolojik olamazdı. Ben buna karar vermiştim. İçten içe o doktoru haksız çıkarmak istiyordum. İlgi çekmek için şımarıkça davranmıyordum. Mübalağasız o saniyelik uyuşmalar bende bir saat sürecekmiş gibi hissettiriyordu. Hani rüyalar hep olduğundan daha uzun hissettirir ya o misal… Akıntıya karşı kulaç atıyordum. Faydasızdı. Bu defteri kapatmam gerektiğini anladım. Anlatılması güç bu uyuşmaları normal bir parçam haline getirdim. Öldürmeyen acı güçlendirirmiş. Uzun yıllar başka hiç bir doktora gitmedim. Ta ki işyerimde bayılana kadar… Her şey çok çabuk oldu. Dilim inanılmaz bir biçimde uyuştu. Sonra tüm bedenim uyuştu. Göz kapaklarım kapanmaya başladı ve dış dünyayla alakam kesildi.

Sabah uykudan uyanırcasına bir sedyede gözlerimi açtım. İşyerinin revirindeydim. Şoka uğradım. Ne yaşadığımı anlamlandıramadım. Aniden yerimden kalktım. Başım zonkladı, döndü. Yürüyemedim ve geri oturdum. Çevremde bana gözlerini dikmiş birkaç iş arkadaşı ve hemşire vardı:

- Sen epilepsi miydin? Neden söylemedin? İşe alınmamaktan mı korktun?

Böyle bir soruyla karşılaşınca hem şaşırdım hem de mahcup hissettim:

- Emin misiniz? Yorgunluktan bayılmış da olabilirim. Neden böyle düşündünüz?

Hemşire dönüp cevap verdi:

- Epilepsiyle normal bayılmayı ayıracak kadar uzun yıllar hemşirelik yaptım. Güvenebilirsin. Mutlaka bir doktora görün.

Böylelikle 15 yaşındaki serüvenim sıfırlanmış, 24 yaşında başa sarmıştı. Yeniden daha detaylı testler yapıldı. Yine yeniden sonuçlar temizdi. Bu sefer ilaçlar verilmişti. Muazzam bir şekilde ataklarımı tık diye kesmişti. Sonunda doktorlar şuna kanaat getirdi:

“ Epilepsi ilaçlarına yanıt veriyorsan ‘tanımsız epilepsi’ diyebiliriz buna.”

Tanımsız… Bu ifade midemi bulandırmıştı. Biraz kafaya takmıştım. Bu kadar zor olmamalıydı. Kendime dair şüphelerim arttı. Gerçekten ruhsal sorunlarım olabilir miydi? Bir arkadaşım bunun üzerine bir tavsiyede bulundu:

“ İlaçlar iyi geliyorsa neden daha fazla sorguluyorsun? Bazen her şeyin cevabını bulamayız. ‘Tanımsız’ kalsın n’olmuş. Önüne bak.”

Buda bir bakış açısıydı. Saygı duydum. Ancak tatminkar değildim. Çok şükür sağlıklıydım. Hayatımı idame ettirmede problem yaşatacak bir hastalık değildi. Kaldı ki insanlar ne hastalıklarla uğraşıyordu. Hastaneye gittikçe şahit oldum. Ama bu belirsizliğe karşı gönlüm çok kez sıtma tuttu. Hayatta en küçük şeyin bile bir adı vardı. Benimkinin neden olmasındı? Tanımsız epilepsi… Hadi ama kandırmayın beni!

En sonunda Cerrahpaşa hastanesinde bir cihazda film çekildi. Doktor doktor gezmeyi bırakmıştım. Tek bir doktora düzenli olarak gitmeye başladım. Ne olduğu 28 yaşımda artık anlaşılmıştı. En mutlu günlerimden biri olabilirdi. Çok nadir görülen beyinde gelişimsel bir bozukluktu. Küçük hafif düzeyde bozulmalar… Belki de bu yüzden fark edilmesi uzun sürdü. Adı ‘polimikrogiri’ imiş. İlaç tedavisi dışında bir çözümü yokmuş. Gelişimsel bir problem olduğu için epilepsi daha fazla direnç gösteriyormuş. Hafif seyirde gerçekleştiği için yılda bir veya iki kez rutin kontrol vardı. Zaten böyle olacağını biliyor, kabul ediyordum. Gerçek yüzü ortaya çıktı ya yeterliydi bana. Bazen hala inanmakta güçlük çekiyordum. Kontrollerde o kadar çok “Tanıdan eminsiniz değil mi?” Dedim ki sayamadım. Belki bu kadar takıntı haline getirmemeliydim.

Kimileri başta hastalığı dramatize ettiğimi düşündü. Ne kuruntu ne de vehim vardı. Ben yapbozun kayıp parçasını bulmayı çok arzu ettim. O kadar… Yoksa öngörülebilir bir tarzı vardı. Kolay ayak uydurmuştum. İlaç içmeme rağmen yorgun ve uykusuzken hala yokluyordu. Öyle anlarda usulca bekliyordum. O kadar… Zaten kaç saniye ki?!

Yaşadığım bu tuhaf süreç belirsizlik hastalığını doğurdu. Sonucundan nedenini çıkarınca sır çözülüverdi. Ancak götürülerini engelleyemedim. Bunlar çalışma hayatımın sonlanması ve ehliyet alamamak oldu. Olsundu. Bedensel ve ruhsal sağlık bütünlüğümüz her şeyin önündeydi. Bundan mütevellit bütün herkese sağlıklı günler diliyorum.