Omuzlar

Merhaba, umarım iyisindir. Hayat ve onun getirdikleri seni iyi ediyordur inşallah. Ağır bir şeyler taşıdığını hissettim. Omuzların geniş diye, tüm yaraları iyileştirebilirim diyerekten sorunları sırtladığını hissettim.

Öğrenemedin daha, değil mi?

Başkalarının sorunu sana ait değil.

Bunu sana desem de birkaç kez daha düşmen gerekecek herhâlde. Sırtındaki ağırlıklar varken düşmezsin sanırım. Güç, güç diye yırtınıyordun; her hüznüm beni kamçılar diye inanıyordun.

Hatırlamanı isterim ki sen, o koca adam hıçkırarak ağlarken kendi bandajını kendin bağlamıştın.

Hatırlamanı isterim ki hüzün sana edalı bir yâren gibi geldiğinde, tüm kalbinle üzülürdün ve ardından bir soru sorardın:

“Şimdi ne olacak?”

Bu soruya olan bağlılığın, sana inanmamdaki en büyük sebepti. Duvarlar yeşildi, pencere yeşil bir yârene dönüşmüştü, anaidolar üst üste gelmişti yeşil bir şekilde ama sen hep aynı soruyu sordun. Yemin olsun ki seni yetiştiren anne ve baba ne güzel insanlardı. Bunu karşılıksız yapmışlardı; onların omuzları elbette ki seninkilerden çok daha genişti. Sana daha önce ulaşmıştım.

Bir koltukta, bir dua formunda sana seslenmiştim. Omuzların o zamanlar gözüme ufak gelmişti oysaki.