Infinite Scrolling: Sonsuz Kaydırmanın İçinde Kaybolmak

Parmağın aşağı doğru kayıyor. Bir içerik daha. Bir tane daha. Bir tane daha…

Ve fark etmeden zaman da seninle birlikte kayıyor.

Infinite scrolling yani, “sonsuz kaydırma” — ilk başta tamamen masum, bitmek bilmeyen bir içerik akışı gibi görünüyor. Ama aslında bu, modern dünyanın en sessiz alışkanlıklarından biri. Çünkü burada bir son yok.

Ve sonu olmayan şeyler, zihni en çok oyalayan ve belki de insanı gerçek bir tatmin duygusundan en çok uzaklaştıran şeylerdir.

Eskiden bir şeyin sonu vardı. Bir derginin son sayfası, bir kitabın arka kapağı, bir programın bitiş saati… Şimdi ise bitiş diye bir şey yok. Sadece devam eden bir akış var.

Ve bu akışın içinde insan kendini kaybetmeye çok müsait. Sonsuz kaydırma sana seçenek sunmaz, sana akış sunar.

Seçmek aktif bir eylemdir. Akışa kapılmak ise pasif.

Bu yüzden saatler geçer ama kendine “ne yaptım?” diye sorduğunda, cevap genelde şudur: “Hiçbir şey.”

Ama aslında hiçbir şey değildir bu. Bu, zihnin sürekli uyarılmasıdır.

Küçük dopamin kırıntılarıyla beslenmesidir. Bir içerik, küçük bir iz bırakır; bir diğeri, usulca bir merak uyandırır; bir başkasıysa, anlık bir kaçışa kapı aralar.

Ve böyle böyle, gerçek hayatın yerini geçici hisler alır. Sonsuz kaydırma seni yormaz gibi görünür.

Ama içten içe tüketir. Çünkü derinlik yoktur. Sadece sığlık vardır.

Bir şeyleri gerçekten hissetmeye vakit kalmaz. Çünkü duygu oluşmadan bir sonraki içerik gelir.

Ve belki de asıl tehlike tam burada başlar: İnsan bu durumu “dinlenmek” sanır. Oysa bu, dinlenmek değil; dikkatinin sessizce dağılmasıdır.

Belki de bu yüzden bazen telefonu kapattığında, hafif bir boşluk hissi gelir. Sanki bir şey eksikmiş gibi.

O eksik olan şey içerik değil; “Kendinle temas”. Çünkü sonsuz kaydırma seni dünyaya bağlamaz; kendinden uzaklaştırır.

Ve belki de asıl soru şu: Gerçekten ne arıyorsun o kaydırmanın içinde? Bir bilgi mi? Bir his mi? Yoksa sadece kaçacak bir yer mi?

Bazen en radikal şey, kaydırmayı durdurmaktır. Parmağını ekrandan çekmek. Ve o sessizlikle kalabilmek… Belki de hayat, hızla geçen şeylerde değil; durabildiğin anın içinde saklıdır.