Belki de Bu Kadar Korkmana Gerek Yoktu

Korktuğum şeylerin çoğu hiç yaşanmadı. Ama onları düşünerek kaçırdığım anlar gerçekten yaşandı.

Photo by Rafael Garcin on Unsplash

***( ücretsiz link )***

Bir tekne düşün. Dümeni var. Ve sen onu sıkı tutuyorsun. Çok sıkı.

Her belirsizlikte biraz daha sıkı. Her terslikte biraz daha. Her plan bozulduğunda biraz daha.

Sanki yeterince sıkarsan hayat istediğin yöne gidecekmiş gibi.

Ben de yıllarca böyle yaşadım. Her şeyi hesaplamaya çalışarak. Henüz gerçekleşmemiş olayların stresini, daha yaşanmadan yaşamaya çalışarak.

Ve dönüp baktığımda ilginç bir şey fark ediyorum: hayatımda gerçekten önemli olan hiçbir şey, onu endişeyle kontrol etmeye çalıştığım için gerçekleşmedi.

Hayatıma dönüp baktığımda şunu görüyorum:

Çalışmak işe yaradı.Disiplin işe yaradı.Sabretmek işe yaradı.

Ama endişe?

Hiçbir şeyi değiştirmedi.

Kontrol Etmek ve Etki Etmek Aynı Şey Değil

Çalışmak başka. Kontrol etmeye çalışmak başka. Sorumluluk almak başka. Takıntı geliştirmek bambaşka.

Bir sporcu antrenmanını kontrol edebilir. Ama maçın sonucunu kontrol edemez. Bir çiftçi toprağı hazırlayabilir. Ama yağmuru kontrol edemez.

Sorun şu: biz çoğu zaman toprağı bırakıp yağmurla uğraşıyoruz. Ve sonra neden yorulduğumuzu anlamıyoruz.

Kaygının Asıl Maliyeti

Kaygı sadece kötü hissettirmiyor. Hayatı elinden alıyor.

Zihnin sürekli ya geçmişte yada gelecekte yaşıyor. Kaygının en büyük hilesi şu: Seni hiçbir zaman bulunduğun yerde tutmuyor. Olmamış konuşmalar. Yaşanmamış senaryolar. Belki hiç gerçekleşmeyecek ihtimaller. Veya çoktan yaşanmış bitmiş, geri dönme ihtmalin olmayan olaylar.

Ve bütün bunların ortasında öğle yemeğini kaçırıyorsun. Güzel bir günü, kıymetli bir anı kaçırıyorsun. Hayatın kendisini kaçırıyorsun.

Aubrey Marcus bunu çok güzel söylüyor:

“Hayatımın çoğunu, olacağım yere varıp varamayacağımdan korkarak geçirdim. Tek değiştireceğim şey bu olurdu, zaten gideceğim yere gitmeyeceğimden daha az korkmuş olmak. Hataları değiştirmezdim. Ama o sürekli endişe, bu beni anı yaşamaktan çıkardı.”

Sonra yıllar geçiyor. Ve dönüp baktığında: korktuğun şeylerin büyük bölümü zaten hiç yaşanmamış.

Tüketilen zaman, kaçırılan ‘’an’’lar.

Önemsemek Ama Kendi Haline Bırakmak

Bırakmak denince insanların aklına hep aynı şey geliyor: umorsamamak, boş vermek, pasifleşmek.

Hayır.

Çalışmaya devam etmek. Elinden geleni yapmaya devam etmek. Ama sonucu boğmaya çalışmamak.

Bir tohumu toprağa ektikten sonra her gün çıkarıp köklerine bakmamak. Bazı şeylerin kendi zamanında açılmasına izin vermek.

Ne zaman bırakmayı seçtim (önemseyerek ama kendi haline bırakarak) kendimi çok daha konforlu hissettim. Sonuçtan bağımsız. Sadece o bırakma anının kendisi.

Hayatın Büyük Kısmı Zaten Senin Kontrolünde Değil

Ne zaman kiminle tanışacağını bilmiyorsun.Hangi fırsatın karşına çıkacağını bilmiyorsun.

Hangi olayın bütün yönünü değiştireceğini bilmiyorsun.

Dönüp hayatına baktığında bunu net görüyorsun.Seni bugünkü noktana getiren şeylerin çoğu planlı değildi. Bir konuşma. Bir karşılaşma. Bir hata. Bir kayıp. Bir fırsat.

Hayat çoğu zaman çizdiğimiz haritalardan değil, yaşadığımız irili ufaklı sapmalardan oluşuyor.

Jed McKenna şunu söylüyor:

“Korku ve ego ( yani cahillik ) elini dümenin üzerinde tutuyor. Dümeni bıraktığında, yön kendiliğinden bulunuyor.”

Gemi zaten denizde.

Senin görevin dalgaları kontrol etmek değil

Rotana sadık kalmak

Son Bir Şey

Belki mesele dümeni tamamen bırakmak değildir.

Belki mesele onu kıracak kadar sıkı tutmamayı öğrenmektir.

Çünkü hayatın büyük kısmı kontrol ederek değil… karşılık vererek yaşanıyor.

Ve bazen insanın ihtiyacı olan şey daha fazla çabalamak değil. Bir santim gevşemektir.

+1 Everyday

Bugün şunu sor kendine: hayatımın hangi alanında dümeni kıracak kadar sıkı tutuyorum?

Önemseyerek. Ama kendi akışına bırakarak.

+1 Everyday.