O ilk sevgili yok mu…

Akranlarıma göre geç sayılabilecek yaşa kadar sevgili edinememiş bir delikanlı oldum ben. İlk kız arkadaşımı liseden mezun olmadan hemen önce buldum. Veya o beni buldu. Ama hayatımda gördüğüm en güzel gülüşe sahipti. İlk öpüşmemi onunla yaşadım, ilk onun elini tuttum. Her şeyi ilk onunla yaşadım. Altı yıl sonrasında geride bırakılmayı da. Sallanma neymiş o zaman anladım, günlerce yataktan çıkmadığımı dün gibi hatırlıyorum. Ama işte kelimemiz “dün”. Dün hepimiz için bazen kabul edilemez, bazen görmezden gelinen, çoğu zaman da kudretine yenik düşerek, geride bırakmayı istemeyerek de olsa kabullendiğimiz gerçeklik.

Dün.

Hepimizin dünü ayrı. Hepimizdeki izleri farklı. Çoğumuz için gözyaşı ve hüznün sembolu. Keşkelerin ham maddesi olan zaman durumu, bazen elimizde olmayan sebeplerle yayınımıza ara vermemize de sebep olabiliyor. Derken birisi gelip, bunun bir canlı yayın olduğunu ve yayınımıza kaldığımız yerden devam etmemiz gerektiğini hatırlatıyor. Bu bazen sen oluyorsun, bazen senden de yakın birisi.

Dünden kalan birisi.

Dünün ilacı ise aslında basit. Onu sevmek. Onunla barışık olmak, sarılmak, hatta kutsamak. Hayatı yaşarken doldurduğumuz seyir defterinde her fırtınada geminin batacağı korkusu alıyor bizi. Her fırtına ile: “acaba bu sefer alabora olacak mıyım?” korkusunun ardından, sakinleşen dalgalara bakıp derin bir iç çekiyoruz. Güneşin yüzümüzde, avuçlarımızda yarattığı ısıya kanıp, hayatın aslında ne kadar güzel olduğunu hatırlıyoruz. Ta ki yeni bir fırtına kapıyı çalana kadar.

Kapıyı çalan Tanrı misafirini içeri buyur ederken dünden daha çok bugünün tehlikeli olduğunu unutup, yarını da riske attığımız zamanlar oluyor. Ama bizler riski seviyoruz, o zaman dünü de sevmeye alışmamız lazım. Meşhur bir politikacımızın sözünü revize ederek, bugünü kapatmak istiyorum;

Dün dündür, bugün de aslında dündü.