Dağınıklık, Sistem ve İnsan — 10— Düzen Kurmak Bir Meslek Değil, Bir Tavırdır

Bu yazı, “Dağınıklık, Sistem ve İnsan” başlığı altında tuttuğum notların bir parçasıdır.

Bu serinin sonuna geldiğimizde, sanırım artık bir konuda el sıkışabiliriz: Düzen kurmak; sadece etiketleri yapıştırmak, takvimleri doldurmak ya da dijital dosyaları isimlendirmekten ibaret bir “iş” değildir. Eğer öyle olsaydı, buna sadece bir “sekreterlik becerisi” der geçerdik. Oysa üzerinde konuştuğumuz şey, bundan çok daha derin. Düzen kurmak, bir varoluş biçimi, bir dünya görüşü ve en önemlisi; hayata karşı takınılan onurlu bir tavırdır.

Peki, neden bir “meslek” değil de “tavır”?

Meslekler, mesai saati bittiğinde kapıda bırakılabilir. Ancak düzen kurma arzusu, saatin kaç olduğundan bağımsız olarak zihnin çalışma şeklidir. Bu bir tavırdır çünkü düzensizliğin, gürültünün ve “mış gibi yapmanın” prim yaptığı bir dünyada, netliği savunmak başlı başına bir başkaldırıdır. Karmaşanın içine bir yapı inşa etmek, “Ben bu hayatın sadece bir izleyicisi değil, mimarıyım,” demektir.

Ben bundan sonra nerede duruyorum?

Ben, kaosun içinde savrulan değil, o kaosun içinden bir sistem çıkaran taraftayım. Ben, “yoğunum” demeyi bir statü sembolü olarak görenlerin değil, “sakinim ve kontrol bende” diyebilenlerin yanındayım. Benim durduğum yer; emeğin israf edilmediği, kararların sisler bulutunda verilmediği ve insanın kendi yarattığı dağınıklığın altında ezilmediği o berrak çizgidir.

Düzen kurmak bir tavırdır; çünkü bir insanın masasının üstü ile zihninin içi, bir şirketin operasyon şeması ile geleceğe dair vizyonu arasında kopmaz bir bağ vardır. Eğer temelinizde bir sistem yoksa, üzerine inşa edeceğiniz her kat sizi çöküşe biraz daha yaklaştırır. Ben, bu temeli sağlamlaştırmayı hayat amacım olarak görüyorum.

Bu seri boyunca dağınıklığın yorgunluğunu, çok çalışmanın sahteliğini ve sistemin getirdiği o muazzam özgürlüğü konuştuk. Gördük ki; sistem kurmak bizi kısıtlamıyor, aksine bize insan olduğumuzu hatırlatıyor. Çünkü sadece bir sistemi olan insan, rutinlerden kurtulup gerçekten yaratıcı olabilir, gerçekten sevebilir ve gerçekten dinlenebilir.

Bu bir veda değil, bir başlangıç. “Ben düzen kurarım” diyerek başladığımız bu yolculukta, aslında her birimiz kendi içimizdeki mimarı uyandırdık. Dağınıklık her zaman orada olacak; hayat doğası gereği entropiye, yani düzensizliğe meyil eder. Ama biz de her zaman burada olacağız. Her sabah yeniden o masayı toplamak, her projede yeniden o süreci netleştirmek ve her gün yeniden o “berrak zihni” talep etmek bizim duruşumuzdur.

Bundan sonra nerede bir belirsizlik varsa, orada bir düzenleme fırsatı göreceğim. Nerede bir “yetişemiyorum” çığlığı duyulsa, orada eksik olan bir sistemin izini süreceğim.

Düzen, sadece eşyaların yerli yerinde durması değildir; insanın ruhunun yerli yerinde durmasıdır.

Siz de kendi hayatınızda bu tavrı takınmaya hazır mısınız? Kaosun konforunu değil, düzenin asaletini seçmeye var mısınız? Unutmayın; dünya, içine doğduğu karmaşayı olduğu gibi kabul edenlerin değil, ona bir form, bir anlam ve bir düzen verenlerin omuzlarında yükselir.

Ben düzen kurarım. Ve biliyorum ki; nizamın başladığı yerde, yorgunluk biter, özgürlük başlar.

Serinin diğer yazıları için profile göz atabilirsiniz.