benliğimizle biz

Sosyal çevremizin bize dayattığı normlar yüzünden her gün daha da boşluğa doğru sürükleniyor fikirlerimiz. Acaba bizi biz yapan şey fikirlerimiz mi yoksa çevremizin bize dayattıkları mı? Kendimize ait sandığımız fikirler gerçekten de bize mi ait, yoksa bize aitmiş gibi dayatılanlar mı? İşte tam da böyle düşünmeye başladığımızda kendi doğrularımızdan şüphe eder hale geliyoruz. Hatta çoğu zaman da fikirlerimizi tozlu bir rafa kaldırıp dile bile getiremiyoruz. Artık bu yargıyı kırmamız gerektiğiniz düşünüyorum. Çünkü bizi biz yapan şey fikirlerimizken yeri geldiğinde onlardan utanıyoruz ve susuyoruz. Hep de susarak çevremize ayak uydurmaya çalıştığımızda da benliğimizden kopuyoruz. Kendi benliğimizi unuttuğumuzda nelerden hoşlandığımız, bu hayatta neler yapmak istediğimizi bilemez hale geliyoruz. Çünkü şu ana kadar kendimizi susturmuş hale getirmiş oluyoruz. En basitinden üniversite tercihi yaparken bile kendimizi dinlemiyoruz. Çevrenin ne düşüneceğini düşünerek en popüler gördüğümüz meslekleri kendimize hedef belirliyoruz. Peki biz bu hedefleri kurarken başarılı olabileceğimizi düşünerek mi seçiyoruz yoksa popüleritesi için mi? Kendimden örnek vermem gerekirse uzun yıllar Güzel Sanatlar okumak istedim. Tabiki bu benim için hayalden öteye geçemedi. Sonrasında hukuk okumaya karar verdim, kulağa hoş geliyor değil mi? Ama hiç düşünmedim acaba bana bu bölüm uyar mıydı. İnsanların da ‘’ Sen kendini çok güzel savunuyorsun, kesinlikle avukat olmalısın..’’ sözleri beni daha da gaza getirdi. Halbuki böyle bir şey mümkün müdür? Her ağzı laf yapan avukat mı olmalıdır? Evet , yani sanırım insanlar bu şekilde düşünüp inanmak istiyor. He bu arada hikayemin sonuna gelirken o beklenen cevap geldi.. Hayır, hukuk kazanamadım. Şuan işletme okuyorum ve hukuk derslerimi gördükçe iyi ki farklı bir bölüm tercih etmişim diyorum. Beni bu kadar çevremde gazlayan insan olmasaydı belki de, ilk zamanlar kazanamadığım için kendimi hırpalayıp üzmezdim. Ama maalesef ki ben gene çevremdekilerin tesiri altında kalmıştım. Yani kısacası kendi benliğimizi kaybettiğimizde aslında neyi sevdiğimizi ve neleri yapabileceğimizi unutuyoruz. Bu yüzden çevrenin istekleri doğrultusunda hareket ederek benliğimizden uzaklaşıp kendimizden kopmamalıyız. Dilerim ki başkalarının fikirleriyle biz değil de, hep kendi benliğimizle biz oluruz.