Yürüyorum…

Yürüyorum…

Memur çocuğuyum ben. Dolayısıyla ömrüm tayinlerle, taşınmalarla geçti. Bugüne kadar 5 şehir ve yanılmıyorsam 19 evde yaşadım. Göçebe bir ruhum var. Sebebini anlamak zor olmasa gerek.

Beni 6. şehrime, Atina’ya getiren de bu ruh oldu tabii ki. Hep bir yenilik arayışında oldum. Yeni bir şehir, yeni bir ev, yeni insanlar, yeni mekanlar…. Dilerim bu arayış, bu arzu hiç bitmesin.

Küçük Anadolu kasabalarında da yaşadım, büyük şehirlerde de; hatta İstanbul gibi bir metropolde bile. Tecrübelerim sonunda söyleyebilirim ki; ne istediğimi biliyorum artık, ya da en önemlisi ne istemediğimi. Kalabalık şehirlerden hoşlanmıyorum mesela. Ruhsuz geliyor bana. Bir yerlere gitmek saatler sürmemeli, trafik çile haline dönüşmemeli, park yeri bulabilir miyim diye bir derdimiz olmamalı.

Atina’da bunları çözdüm gibi hissediyorum. Şehirde çoğu yere yürüyerek gidiyorum. Uzun yürüyüşler de oluyor bazen ama ben bundan çok memnunum. Bu şehirde keşfedecek çok şey var ve bunu şehrin her sokağını arşınlamadan tecrübe etmek mümkün değil. Her sokak gezilmeli hem de günün her anında. Yani şehri tam bir tur yürüsem bile keşif bitmeyecek. Her sokağa günün farklı anlarında tekrar tekrar gitmeliyim. Her müzeyi birkaç defa gezmeliyim, her köşe başında farklı zamanlarda oturmalı, her seferinde farklı bir tecrübe yaşamalıyım.Keşfetmek bu değil mi zaten.

Mesela biriyle akşam yemeği için buluşacağım zaman Pagrati’den Exarchia’ya yürüyorum. Kulağımda sevdiğim bir müzik, Atina sokakları ve ben. O yürüyüş nasıl bir keyfe dönüşüyor anlatamam. Modum yükseliyor. Buluşma yerine yüzümde kocaman bir gülümsemeyle gidiyorum ve insanlar buna genelde şaşırıyor.

Peki salt yürümek mi beni mutlu eden yoksa Atina’da yürümek mi? Yürümek kesinlikle mutlu ediyor, ona inanıyorum. Ama burada olmanın kattığı ekstra bi optimizm var. Evet, burada hayata daha pozitif bakıyorum. Eskiden dert ettiğim pek çok konuyu artık dert etmiyorum. Bu yaşla da ilgili olabilir. Yaş aldıkça daha sakin insalara dönüşüyoruz, evet, ama çok kısa bir süre önce trafiğe söven bir insandan nerdeyse sekerek yürüyen, ayakları yere basmayan bir insana dönüşmüş olmama ne demeli?

Yenilik her zaman iyidir. Devinim katar insana. Ruhunu besler. Ama doğru tercihler de önemlidir. Bir İzmirlinin Atina’yı tercih etmesi gibi.